Η Δήλος, ο Υπερβόρειος Απόλλων και η Έσχατη Αποστολή της Ανθρωπότητας: Το Νόημα του Ελιτιστικού Διανθρωπισμού

Ο νους του ανθρώπου, από την εξέλιξή του μέχρι τη γνωστή καταγεγραμμένη ιστορία του, συμβολοποιεί το άγνωστο, το απώτατο και το βέλτιστο. Ο ανθρώπινος νους, εξιδανικεύοντας το παρελθόν, μανιφεστάρει στην ουσία ένα εξιδανικευμένο μέλλον. Η Ιστορία του Ανθρώπου εγγράφεται αφενός στα υλικά μνημεία, κατάλοιπα και τέχνεργα και αφετέρου στη γενεαλογία του εγκεφάλου και του νου του. Σε όλες εκείνες τις γενεές ανθρώπων που είτε επινοούσαν μύθους είτε κατέγραφαν τα γεγονότα της εποχής τους με τη δική του αντίληψη και τεχνοτροπία, συνθέτοντας το σύγχρονο οικοδόμημα του παρελθόντος που σηματοδοτεί το ιδεατό και -εν δυνάμει- οικοδόμημα του μέλλοντος.

Μπορεί ο ανθρώπινος νους να μην εξελίχθηκε για να σκέφτεται αλλά για να κινείται, να τρέχει, ωστόσο τα ''ποδάρια'' είναι αυτά που του έδωσαν αυτό το πολύπλοκο μυαλό. Αυτόν την πολύπλοκη νοητική συσκευή. Κατά την εξελικτική του ιστορία, ο άνθρωπος δεν είχε μυαλό αλλά ποδάρια. Τα ποδάρια του έδωσαν τη δυνατότητα να αποκτήσει αυτό το ανεπτυγμένο μυαλό σε σχέση με τα υπόλοιπα όντα της φύσης, γύρω του. Προϊόντα του μυαλού του είναι οι μύθοι, οι θρύλοι και τα ιδανικά διαμόρφωσης του μέλλοντός του. Η κύρια ειδοποιός διαφορά είναι ότι τέτοια προϊόντα αποτελούν ιδιάζοντα κατασκεύασματα ιδιαίτερων μυαλών και οχι των μυαλών της πλειονότητας, του μέσου όρου και της κρίσιμης μάζας.

Πάμε τώρα στην Αρχαία Ελληνική Ιστορία, Μυθολογία και Αρχαιολογία ώστε να σπάσουμε κάποιους καλά εδραιωμένους μύθους στο μυαλό των -κατά πλειονότητα- αδαών κατοίκων της σύγχρονης Ελλάδας αλλά και των -περισσότερο ενημερωμένων- κατοίκων όλων των χωρών του πλανήτη.

Το Μυστήριο της Δήλου, τα Αρχαιολογικά (Παλαιοανθρωπολογικά) Ευρήματα και η Υπερβόρεια

Στη Δήλο έχουν εντοπιστεί δύο συγκεκριμένα μνημεία που ταυτίζονται από την αρχαιότητα με τους τάφους των Υπερβόρειων Παρθένων, επιβεβαιώνοντας τις αναφορές του ιστορικού της αρχαιότητας, Ηροδότου. Τα δυο μνημεία αυτά είναι η "Θήκη" ή Τάφος της Λαοδίκης και της Υπερόχης και το ''Σήμα'', δηλαδή ο Τάφος της Ώπιδας και της Άργης.

Ο Τάφος της Λαοδίκης και της Υπερόχης, βρίσκεται κοντά στο Αρτεμίσιο (τον ναό της Αρτέμιδος). Πρόκειται για έναν υπέργειο τάφο που περιβάλλεται από έναν χαμηλό κυκλικό τοίχο. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές αποκάλυψαν ότι το μνημείο αυτό περιείχε όντως οστά, τα οποία χρονολογούνται πολύ πιο πριν από την Κλασσική εποχή (πιθανώς από τη Μυκηναϊκή περίοδο). Σύμφωνα με την παράδοση, οι κοπέλες και τα αγόρια της Δήλου προσέφεραν εκεί τα μαλλιά τους πριν από τον γάμο τους, τοποθετώντας τα πάνω στον τάφο.

Ο Τάφος της Ώπιδας και της Άργης, βρίσκεται πίσω από το Αρτεμίσιο, προς τα βορειοανατολικά και αποτελεί ένα μικρότερο ημικυκλικό μνημείο. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι αυτές οι δύο παρθένες έφτασαν στη Δήλο μαζί με τους ίδιους τους θεούς (τον Απόλλωνα και την Άρτεμη), σε αντίθεση με την Υπερόχη και τη Λαοδίκη που ήρθαν αργότερα για να φέρουν προσφορές. Θεωρώ όμως ότι είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τη Μυθολογία από την Ιστορία, την Αρχαιολογία και την Ανθρωπολογία: Οι σύγχρονοι Αρχαιολόγοι βρήκαν πράγματι τάφους της Μυκηναϊκής Εποχής στα σημεία αυτά, ενώ οι Δήλιοι της Κλασσικής εποχής, βρίσκοντας τότε αυτούς τους αρχαίους (για εκείνους) τάφους μέσα στον ιερό χώρο, τους απέδωσαν στις μυθικές Υπερβόρειες Παρθένες. Κι ενώς στη Δήλο κανονικά απαγορεύονταν οι ταφές στο ιερό νησί της Δήλου (για λόγους καθαρμού), αυτοί οι δύο τάφοι ήταν οι μόνοι που παρέμειναν άθικτοι και προστατευμένοι, καθώς θεωρούνταν εξαιρετικά ''ιεροί'''. Το παλαιοανθρωπολογικό υλικό, δηλαδή τα οστά λοιπόν που βρέθηκαν στη Δήλο ανήκουν σε ανθρώπους της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Για τους αρχαίους Έλληνες, όμως, αυτά ήταν αδιαμφισβήτητα τα λείψανα των παρθένων από τη μυθική χώρα των -υποτιθέμενων- Υπερβορείων.

'Οσον αφορά το οστικό-σκελετικό υλικό που βρέθηκε στη Δήλος, οφείλω να ξεκαθαρίσω τα πράγματα με τα πιο σημαντικά, αποδεδειγμένα στοιχεία. Tα οστά που βρέθηκαν στη Δήλο, αφορούν παλαιές ταφές, πριν την Μεγάλη Κάθαρση του νησιού. Σε ανασκαφές έχουν βρεθεί κυρίως τάφοι με ανθρώπινα οστά κυρίως από τις πρώιμες περιόδους κατοίκησης της Δήλους και αυτό μας καταδεικνύει ότι πριν επιβληθούν αυστηρά οι θρησκευτικοί κανόνες, διηξήγοντο κανονικές ταφές στη Δήλο. Συνεπώς, το πιο εντυπωσιακό εύρημα σχετίζεται με το κύριο ιστορικό γεγονός της Καθάρσεως της Δήλου, τον 6ο αι. π.Κ.Ε., ενισχυμένη από τους Αθηναίους τον 5ο π.Κ.Ε. αιώνα (Κλασσική Εποχή). Κατά την Κάθαρση της Δήλου, όλοι οι τάφοι ανοίχτηκαν και τα οστά εκταφιάστηκαν και μεταφέρθηκαν στο γειτονικό νησί της Δήλου, τη Ρήνεια. Συνεπώς, όταν μιλάμε για τα ευρήματα του ενταφιασμού των Υπερβορείων Παρθένων, αναφερόμαστε στη μελέτη των σκελετικών ευρημάτων της Ρήνειας, όπου υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να περιλαμβάνουν τις ενταφιασμένες κοπέλες που της Δήλου που έχουν κατονομαστεί ως ''Υπερβόρειες Παρθένες''. Συνεπώς, στη Ρήνεια έχουν βρεθεί μεγάλοι χώροι συγκέντρωσης οστών (οστεοφυλάκια) που προέρχονται ακριβώς από αυτή τη διαδικασία, δηλαδή της Μεγάλης Κάθαρσης της Δήλου. Επίσης, στη Δήλο, διαξάγονταν και ''παράνομοι'', παράτυποι ενταφιασμοί αλλά πολύ μεταγενέστεροι από την Κλασσική Εποχή. Συνεπώς η Αρχαιολογία και η Παλαιοανθρωπολογία, μέσω της αρχαιομετρικής μεθόδους της Ραδιοχρονολόγησης με ισότοπα C¹⁴, έχει εντοπίσει κι εξετάσει μεταγενέστερα ευρήματα σκελετικού ύλικού (παρά την ιστορική απαγόρευση των ενταφιασμών στη Δήλο). Τα μεταγενέστερα ευρήματα αυτά αφορούν λίγα σποραδικά οστάμ πιθανόν από παραβιάσεις των κανόνων, από ναυάγια ή τυχαίους θανάτους (από ατυχήματα ή και φόνους) και χρονολογικά αφορούν τις Ύστερες Περιόδους της Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας όπως είναι η Ελληνιστική και η Ρωμαϊκή Εποχή. Συνεπώς, βλέπουμε λοιπόν ότι ιστορικά, η Δήλος χρησίμευε ως Ιερός Χώρος και όχι ως νεκροταφείο.

Ασφαλώς, η μελέτη των οστών από τους τάφους των Υπερβόρειων Παρθένων στη Δήλο (τη ''Θήκη'' και το ''Σήμα'') αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς συνδυάζει την Κλασσική Αρχαιολογία με τις σύγχρονες Θετικές Επιστήμες. Αν και οι ανασκαφές της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής έγιναν πριν από πολλές δεκαετίες, τα ευρήματα έχουν επανεξεταστεί στο πλαίσιο ευρύτερων προγραμμάτων μελέτης του Αρχαίου Κυκλαδικού Πολιτισμού αλλά και την Παλαιογενετική Έρευνα του σύχρονου Κυκλαδικού Πληθυσμού. Οι Ανθρωπολογικές Αναλύσεις (μελέτη του σκελετικού υλικού) επιβεβαίωσαν ορισμένα βασικά στοιχεία που ''γειώνουν'' τον μύθο στην πραγματικότητα. Τα οστά ανήκουν στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού (δηλαδή τη γνωστω μας ''Μυκηναϊκή περίοδο''). Αυτό δείχνει ότι οι τάφοι προϋπήρχαν του ιερού του Απόλλωνα κατά αρκετούς αιώνες. Οι μελέτες επιβεβαίωσαν ότι οι ταφές αφορούσαν πράγματι νεαρά άτομα, γεγονός που συμβαδίζει με την παράδοση περί ''παρθένων''. Ασφαλώς, δεν βρέθηκαν ίχνη βίαιου θανάτου, κάτι που υποδηλώνει ότι ο θάνατός τους μπορεί να οφειλόταν σε παθολογικά αίτια ή ότι η ταφή τους στο συγκεκριμένο σημείο είχε εξαρχής ιδιαίτερη τελετουργική σημασία.

Όσον αφορά το αρχαίο DNA (aDNA), οι μελέτες σε δείγματα από τη Δήλο εντάσσονται συνήθως σε ευρύτερες έρευνες για τη μετανάστευση και τη γενετική σύσταση των πληθυσμών του Αιγαίου. Ένα από τα κεντρικά ερωτήματα ήταν αν τα άτομα αυτά ήταν όντως ''Υπερβόρεια'' (δηλαδή από τον μακρινό Βορρά). Τα μέχρι τώρα γενετικά δεδομένα από μυκηναϊκές ταφές στις Κυκλάδες δείχνουν μια γενετική συνέχεια με τους πληθυσμούς της ηπειρωτικής Ελλάδας και της Κρήτης. Το γιατί απέδωσαν τον όρο ''Υποβόρειος'' και γιατί το συνέδεσαν με τον Βορρά, αυτό σίγουρα παραπέμπει σε ένα -εκ πρώτης όψεως- μυστήριο. Δεν έχουν δημοσιευθεί στοιχεία που να αποδεικνύουν ''εξωτική'' καταγωγή όπως π.χ. από τη Σκανδιναβία, τις Χώρες των Φιννοουγγρικών Πληθυσμών ή τη βόρεια Ρωσία, για τα συγκεκριμένα οστά. Αυτό οδηγεί τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι ο όρος ''Υπερβόρειες'' ήταν πιθανώς ένας καθαρά μυθολογικός τίτλος για να εξηγηθεί η παρουσία πολύ παλιών, Προ-Απολλωνίων Τάφων (τάφοι που προϋπήρχαν στη Δήλο, πριν την καθιέρωση της λατρείας του Απόλλωνα από τους αρχαίους Έλληνες) που οι Δήλιοι θεωρούσαν ''ιερούς''.

Η επιστημονική ανάλυση έδειξε κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον για τη λειτουργία της μνήμης στην αρχαιότητα. Οι ανασκαφές γύρω από τα οστά βρήκαν στρώματα από στάχτη και πολύτιμα αντικείμενα που χρονολογούνται από τους Γεωμετρικούς και Κλασσικούς χρόνους. Κι αυτό σημαίνει ότι οι αρχαίοι Έλληνες, παρ'όλο που τα οστά ήταν ''ξένα'' προς αυτούς (Μυκηναϊκά, πολύ μακρινά και άρα ξένα για την εποχή τους όσο για εμάς οι προϊστορικοί άνθρωποι του Κρο-Μανιόν), αναγνώρισαν την παλαιότητα του χώρου και έχτισαν πάνω του τη λατρεία των Παρθένων, ενσωματώνοντας το προϊστορικό παρελθόν στον δικό τους θρησκευτικό κόσμο. Χμ, έξυπνη, πλην συλλογικά ενστικτώδης πολιτισμική κίνηση βέβαια! Διότι οι αρχαιοματρικές μελέτες έδειξαν ότι πρόκειται καθαρά για πραγματικές ταφές της Μυκηναϊκής εποχής. Κι ενώ λοιπόν η Αρχαιομετρία και η Αρχαιογενετική (τομείς της Αρχαιομετρικής Έρευνας-Φυσικών Επιστημών στην Αρχαιολογία) δεν επιβεβαιώνουν την καταγωγή των τάφων και των παρθένων από κάποιον ''μυθικό'' Βορρά, επιβεβαιώνει όμως ότι οι τάφοι αυτοί ήταν το επίκεντρο μιας πανάρχαιας λατρείας την οποίαν οι Δήλιοι διατήρησαν ζωντανή για πάνω από 1000 χρόνια. Συνεπώς, οι ενταφιασμένες που βρίσκονταν στους τάφους αυτούς ήταν απλά κάποιες ντόπιες νεαρές κοπέλες οι οποίες όμως κατείχαν κάποιο υψηλό ιερατικό θρησκευτικό και κοινωνικό αξίωμα, λόγω προφανώς της οικονομικής και και κοινωνικής επιρροής που είχε η οικογένειά τους στις τοπικές αυτές κοινωνίες των εποχών αυτών.Συνεπώς, δεν έχουμε να κάνουμε με κατάξανθες Σκανδιναβές γαλανομάτες κοπέλες με γαλαζοαίματη καταγωγή από τη Δανία, τη Γερμανία ή την Ολλανδία που μιλούσαν κάποια αρχαϊκή Πρωτο-Γερμανική γλώσσα, ούτε φυσικά και με ''Βαλκυρίες'' κάποιας υποτιθέμενης ''θεϊκής καταγωγής'' που πέθαναν μυστηριωδώς και τάφηκαν με τιμές θεοτήτων στη Δήλο αλλά για απλές κοπέλες του Αιγαιακού κόσμου με χαρακτηριστικά που θα συναντήσεις σήμερα σε κοπέλες από τα νησιά του Αιγαίου, την Κρήτη, την Πελοπόννησο ή τη Μικρά Ασία (σημερινή Τουρκία). Στην ουσία, η Επιστήμη μας δείχνει ότι έχουμε να κάνουμε με πραγματικά πρόσωπα, των οποίων η μνήμη θεοποιήθηκε από το συλλογικό ασυνείδητο των ανθρώπων της κοινωνίας τους, τις τότε εποχές.

Είναι γνωστό πλέον στους Αρχαιολόγους και τους Γενετιστές ότι οι γενετικές μελέτες στον Ελλαδικό Χώρο δείχνουν ότι κατά τη Μυκηναϊκή εποχή υπήρχε μεγάλη κινητικότητα. Οι κοπέλες αυτές που θάφτηκαν στη Δήλο ταυτίζονται γενετικά με τον πληθυσμό του Αιγαίου (Κυκλάδες, Κρήτη, Ηπειρωτική Ελλάδα). Είναι πολύ πιθανό να σχετίζονται με πληθυσμούς από τη Μικρά Ασία, καθώς η Δήλος ήταν ανέκαθεν γέφυρα με τα παράλια της Σμύρνης. Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι η λατρεία της Αρτέμιδος και οι συνοδοί της είχαν βαθιές ρίζες σε Προ-Ελληνικές λατρείες της Ανατολίας, δηλαδή της κατεξοχήν Μικράς Ασίας. Ως ιέρειες του Απολλωνα που ήταν οι κοπέλες αυτές, οι Αρχαιολόγοι τις αντιμετωπίζουν ιστορικά ως απεσταλμένες ή θεματοφύλακες ιερών προσφορών. Φαίνεται λοιπόν πως οι Υπερβόρειες Παρθένες της Δήλου, ήταν γυναίκες υψηλού κύρους, ίσως μέλη μιας θρησκευτικής ελίτ, που ταξίδευαν μεταξύ των ιερών κέντρων της εποχής.

Όσο για τον Απόλλωνα, είναι ευρέως γνωστό ότι ως θεότητα, ήταν μικτή και εισαγόμενη. Εισαγόμενη τόσο από την Ανατολή, και μάλλον από τη Φρυγία που σχετίζεται με την παράδοση των Λυδών και των Χετταίων (όπως ο θεός Appaliunas της Βιλούσης, δηλαδή της γνωστής μας Τροίας, η οποία εκφέρετο με Χεττιτικό όνομα). Ως μικτή θεότητα, ο Απόλλωνας, για κάποιους Ιστορικούς της Ηπειρωτικής Ευρώπης, είναι πιθανό να σχετίζεται με το βορρά ή τις στέπες από απώτερες μετακινήσεις Ινδο-Ευρωπαικών Πληθυσμών της 3ης και 2ης χιλιετίας π.Κ.Ε., δηλαδή Εποχή του Χαλκού και με τον Πολιτισμό Yamnaya. Oι ένα μικρό τμήμα των πρώτων φυλών που ξεπήδησαν από τον Πολιτισμό Yamnaya ήταν ξανθοί και γαλανομάτηδες, ήταν Ινδοευρωπαϊοι ιππείς και τοξότες της σημερινής Ουκρανικής Στέππας και είχαν κατακλύσει το Αιγαίο (πλην της Κρήτης) και την Ηπειρωτική Ελλάδα πολύ πριν τη διαμόρφωση του αρχαιοελληνικού πανθέου και την καθιέρωση του Απόλλωνα ως θεού και της Δήλου ως ιερού τόπου. Μάλιστα δε, τα μπλε μάτια καθώς και τα χρυσοκίτρινα (χρυσόξανθα μαλλιά) προϋπήρχαν στους γηγενείς Ευρωπαίους Κυνηγούς-Τροφοσυλλέκτες και συνεπώς, από αυτούς ξεπήδησαν οι''γερμανοπρεπείς''πρώιμοι νομαδικοί πληθυσμοί στη Βόρεια Ευρώπη και τη Βαλτική, οι οποίοι κατέβηκαν κατά κύματα προς το Νότο. Στην Κεντρική Ευρώπη και στα πέριξ των Άλπεων, έγιναν οι πρώτες επιμιξίες των Yamnaya με τους ''καθαρόαιμους'' γαλανομάτηδες Κυνηγούς Τροφοσυλλέκτες της Βορειας και Ανατολικής Ευρώπης (Βόρεια Θάλασσα και Βαλτική). Οι ξανθοί γαλανομάτηδες Yamnaya που προχώρησαν στο Νότο (Ιταλία, Αδριατική και Ελλάδα), ήρθαν σε έντονη επιμιξία με τους -πλέον- αυτόχθονες που κατοικούσαν ήδη στον Ελλαδικό-Αιγαιακό-Ανατολικομεσογειακό (μέχρι τη Λιβύη και την Κύπρο) και Μικρασιατικό Χώρο (Οροπέδιο Ανατολίας), δηλαδή τους Πελασγούς, Λέλεγες, Κάρες, Δαναούς, Λυδούς, Λούβιους, Φρύγες, κλπ. Ίσως από την πρώιμη πολιτισμική μίξη σε κάποιο σημείο του Οροπεδίου της Μικράς Ασίας (Ανατολίας), να προέκυψε βαθμιαία η αρχετυπική φιγούρα του Θεού Απόλλωνα. Ίσως πάλι οι Yamnaya που είχαν συναναστραφεί πατροπαράδοτα με τους Κυνηγούς-Τροφοσυλλέκτες του Βορρά να σχημάτισαν μια μυθική αρχετυπική φιγούρα κάποιας Βόρειας Αρσενικής Θεότητας που συνδύαζε τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά χαρακτηριστικά και να πέρασαν αυτήν την αρχετυπική φιγούρα σταδιακά και βαθμιαία, στα βάθη των αιώνων στους αυτόχθονες λαούς της Ανατολίας και του Αιγαίου με τους συναναστράφηκαν πολιτισμικά. Αυτή η αρχετυπική φιγούρα λοιπόν, ήταν αυτή του Θεού Απόλλωνα και του θηλυκού αντιστοίχου του, της Αρτέμιδος. Με τον ίδιο τρόπο ενδέχεται να διαμορφώθηκαν οι υπόλοιπες θεότητες του Αρχαίου Ελληνικού Πανθέου, όπως ο Δίας, η Ήρα, ο Ερμής, η Αθηνά, η Αφροδίτη, ο Πάνας, ο Ποσειδώνας και ο Ήφαιστος. Ο Διόνυσος, η Ρέα, η Κυβέλη, η Δήμητρα, η Περσεφόνη και η Εκάτη, είναι κυρίως εισαγώμενες θεότητες από τα ανατολικά της Μικράς Ασίας και της Καρίας, στις συνοριακές γραμμές της Λουβίας με τους Χετταίους και το Αρμενικό Οροπέδιο (θεότητες σχεδον ξένες με τον Ελλαδικο χώρο, δανεισμένες -καθαρά- από την Ανατολή).

Υπάρχουν τώρα επίσης και κάποιες λανθασμένες εικασίες περί της ταυτότητας του Απόλλωνα, τις οποίες θα τις παρουσιάσω σε παρακάτω ενότητα. Πολλοί Γερμανοί, Βρετανοί και Γάλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα, θεωρούσαν ότι ο Απόλλων είναι μια εισαγόμενη στην Ελλάδα φιγούρα-θεότητα από την Κελτική Ευρώπη, δηλαδή την Ηπειρωτική Ευρώπη, της οποίας οι πληθυσμοί αποτελούντο από Κέλτες. Μάλιστα είναι πολύ πιθανό ο Απόλλωνας ως φιγούρα να σχετίζεται πιο πολύ με τους γαλανομάτηδες Ιππο-Τοξότες της Ουκρανικής Στέπας (που εισέβαλλαν στην Κεντρική Ευρώπη κατά την Εποχή του Σιδήρου) που λάτρευαν κάποια χρυσόμμαλλη ανοικτόχρωμη και παντοδύναμη Ινδο-Ευρωπαϊκή αρσενική θεότητα την οποίαν την πέρασαν ως αρχέτυπο στους Κέλτες (ο θεός Bellenus των Κελτών-Γαλατών) και από εκεί διεδόθη στους πληθυσμούς του Ελλαδικού-Αγαιακού Χώρου, βαθμιαία. Όμως, αυτό δεν είναι αλήθεια. Είναι μια εσφαλμένη πλέον αντίληψη την οποία η σύγχρονη Αρχαιολογία, Ανθρωπολογία, Γενετική και Ιστορία, έχουν καταρρίψει πανηγυρικά.

Κάποιοι άλλοι, έκαναν λόγο για τη σύνδεση του Απόλλωνα με τον Πολιτισμό του Dyakovo (!), από τον οποίο προέρχονται οι Φιννοουγγρικές Φυλές (Φινλανδοί, Εσθονοί, Μεριανοί ή Mari, Μορδοβίνοι και Ουντμούρτοι) αλλά όχι οι Ούγγροι (οι Ούγγροι είναι μίγμα με Ουραλο-Αλταϊκές/Τουρκικές Φυλές (Ογούροι, Ονογούροι, Κοτριγούροι και Μαγυάροι) και ζούσαν πιο έξω από τα δάση και πιο πολύ νότια, ωρίμασαν κυρίως μέσα στο μεγάλο Χαγανάτο των Χαζάρων τον πρώιμο Μεσαίωνα). Όμως κι αυτό, πλήρως λάθος! Διότι όταν ο πολιτισμός Dyakovo έκανε τα πρώτα του βήματα (7ος αιώνας π.Κ.Ε.), ο Απόλλωνας ήταν ήδη ένας πανίσχυρος και πλήρως διαμορφωμένος θεός στο Ελληνικό Δωδεκάθεο, με μαντεία (Δελφοί, Δήλος) και εκτενείς αναφορές στα Ομηρικά Έπη. Οι Φιννοούγγροι του Dyakovo ζούσαν βαθιά χωμένοι μέσα στη δασική ζώνη της Ρωσίας και φυσικά δεν είχαν καμία διέξοδο προς στην υπόλοιπη Ευρώπη και συνεπώς καμία επικοινωνία με το Νότο και με τη Μεσόγειo. Οι Φιννοοούγγροι, όντας παγιδευμένοι μέσα στα σκοτεινά δάση της Ρωσίας (Βόλγα, Ουράλια, Ανατολική Βαλτική, κλπ), δεν είχαν καμία εξοδο προς τον έξω κόσμο, πόσο μάλλον δε.... στη Μεσόγειο! Σκέτη τρέλα λοιπόν!

Μα θα μου πείτε ''Ρε συ Γιώργο, ΟΚ, αλλά γιατί αυτές τις Παρθένες της Δήλου της αποκάλεσαν 'Υπερόβειες;

Κι εγώ εδώ θα σας απαντήσω ότι, εδώ ακριβώς εντοπίζεται το ''κλειδί'' της ανόητης παρεξήγησης. Εδώ θα χρειαστεί να εξετάσουμε έναν κλάδο της Ιστορίας που συνδέεται άρρηκτά με τη Γνωσιακή Επιστήμη και τη Γλωσσολογία και στην Ελλάδα, σε ακαδημαϊκό επίπεδο, παραμένει ανύπαρκτος ως ερευνητικος κλάδος στα τμήματα Ιστορίας των ντόπιων Πανεπιστημίων: Την Διανοητική Ιστορία (Intellectual History). Με βάση λοιπόν τη Διανοητική Ιστορία, κατά την αρχαιότητα, όταν οι άνθρωποι έβλεπαν κάτι πολύ παλιό και ιερό που δεν μπορούσαν να εξηγήσουν, του έδιναν μια Εξωτική Καταγωγή. Ο ''Βορράς'' για τους αρχαίους Έλληνες λοιπόν, είχε συμβολική σημασία και δεν ήταν απαραίτητα η Κελτική Ευρώπη, η Ολλανδία, η Γερμανία, η Σκανδιναβία ή η ''Μεγάλη Φινλανδία'' (Βαλτική Φινλανδία και Φιννική Βόρεια Ρωσία). Η ''Υπερβόρεια'' των αρχαίων Ελλήνων ήταν ένας συμβολικός τόπος που συμβόλιζε την Αγνότητα, την Αφθαρσία, την Αθανασία, την Αιώνια Νεότητα και το Αιώνιο Φως. Ονομάζοντάς τις ''Υπερβόρειες'' τις παρθένες αυτές, οι μεταγενέστεροι Δήλιοι προσέδωσαν θεϊκό κύρος σε αυτές τις Μυκηναίες κοπέλες, μετατρέποντας μια ιστορική ταφή σε έναν αιώνιο θρησκευτικό μύθο. Οι τάφοι τους αυτοί στη Δήλο ήταν τόσο σεβαστοί, που όταν έγινε ο ''καθαρμός'' της Δήλου (όπου απομακρύνθηκαν όλοι οι νεκροί, τα σώματα και τα οστά από το νησί), αυτές οι νεκρές κοπέλες ήταν οι μόνες που επιτράπηκε να μείνουν. Στην ουσία, ο ενταφιασμός των κοριτσιών αυτών στη Δήλο και ο ιερατικός συσχετισμός τους με τη φιγούρα του Απόλλωνα, αποτέλεσε για τους αρχαίους Έλληνες μια πράξη ''αθανατοποίησής'' τους. Οι Έλληνες Δήλιοι τότε, έκαναν ακριβώς ότι και οι Αιγύπτιοι, με τη διαφορά ότι οι Δήλιοι δεν μουμιοποίησαν τις κοπέλες αυτές διότι δεν ασχολήθηκαν με την απόπειρα ''υλικής αθανασίας'' τους ή κάποια απόπειρα δοξασιακής διατήρησής τους στο χώρο και το χρόνο με σκοπό κάποια μελλοντική ''νεκρανάστασή'' τους!

Ανθρωπολογικά, αν οι κοπέλες αυτές προέρχονταν από τη Βόρεια Θάλασσα ή τη Βαλτική (όπως η Ελιγολάνδη, το θρυλικό Helgoland ή Νησί των Κύκνων), η διαφορά στα ευρήματα θα ήταν κραυγαλέα, λόγω του ότι θα φαινόταν στην Ισοτοπική Ανάλυση (Στρόντιο και Οξυγόνο) κι εκτός της εξέτασης DNA, οι Βιοαρχαιολόγοι θα μπορούσαν να το ταυτοποιήσουν αυτό, αναλύοντας τα ραδιοϊσότοπα στο σμάλτο των δοντιών των κρανίων τους. Τα ραδιοϊσότοπα ''κλειδώνουν'' την υπογραφή του νερού και της τροφής που κατανάλωσε ένα άτομο κατά την παιδική του ηλικία. Αν οι ''Υπερβόρειες Παρθένες'' είχαν μεγαλώσει στον παγωμένο Βορρά, τότε η ισοτοπική τους υπογραφή θα διέφερε ριζικά από αυτή του Αιγαίου. Τα οστά της Δήλου όμως μαρτυορούν ότι οι κοπέλες αυτές γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ανατολική Μεσόγειο. Συν ότι η Αρχαιογενετική Έρευνα του ''αρχαίου DNA'' (aDNA), θα μας υποδείκνυε ότι πληθυσμοί της Βόρειας Ευρώπης εκείνης της περιόδου (Εποχή του Χαλκού) είχαν ήδη διαμορφωθεί με υψηλά ποσοστά από τους Yamnaya, δηλαδή Ξανθούς Γαλανομάτηδες Νομάδες Ιππο-Τοξότες των Στεπών της σημερινής Ουκρανίας, οι οποίοι είχαν εντελώς διαφορετική γενετική σύσταση από τους Μυκηναίους της Ανατολικής Μεσογείου. Αν τα οστά ανήκαν σε Βορειοευρωπαίες κοπέλες, οι Γενετιστές θα έβλεπαν αμέσως την απουσία της ''Μινωικής/Μυκηναϊκής'' γενετικής βάσης και την παρουσία γενετικών δεικτών που χαρακτηρίζουν τους πληθυσμούς που ενδημούν πάνω από τον Δούναβη. Και τέτοιο εύρημα στα οστά της Δήλου δεν υπήρξε. Τα οστά εντάσσονται πλήρως στο γενετικό προφίλ των πληθυσμών που ζούσαν τότε στον Ελλαδικό και Μικρασιατικό χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, και μόνο.

Γιατί Βορράς και γιατί ''Υπερβόρειοι''; Γιατί υπάρχει ακόμα η επιμονή κάποιων με το Βορρά και τη σύνδεσή του με τον Απόλλωνα; Γιατί ο Απόλλων συνδέεται με το Νησί του Helgoland (Ελιγολάνδη) και τον Γερμανικό-Ολλανδικό Κόσμο; Η σύνδεση λοιπόν αυτή προκύπτει από θεωρίες μεταγενέστερων ερευνητών του 20ου αιώνα, όπως του Άγγλου John Godolfin Bennett και του Αυστριακού Jürgen Spanuth, οι οποίοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον μύθο του Απόλλωνα και τη λατρεία της Δήλου, κυριολεκτικά.

Μια ομάδα ιερειών από το Αιγαίο ή τη Μικρά Ασία (ίσως από κάποιο ιερό της Αρτέμιδος στην περιοχή της Λυκίας) πέθανε στη Δήλο κατά τη Μυκηναϊκή εποχή. Οι τάφοι τους παρέμειναν ως ιερά τοπόσημα. Μετά την κατάρρευση του Μυκηναϊκού κόσμου, οι νέοι έποικοι-μετανάστες κάτοικοι του Ελλαδικού χώρου (Ίωνες) βρήκαν αυτούς τους τάφους. Μην έχοντας αρχεία, ''έντυσαν'' τους νεκρούς με τον μύθο των Υπερβορείων (δηλαδή των χρονικά μακρινών, των αγνώστων στην ουσία προκατόχων της νέας γης τους) για να εξηγήσουν την ιερότητα και την παλαιότητά τους. Είναι εντυπωσιακό πώς η Βιοανθρωπολογία έρχεται σήμερα να ''απομυθοποιήσει'' τις ανοησίες του Ηροδότου, επιβεβαιώνοντας όμως κάτι εξίσου σημαντικό: ότι πίσω από κάθε μύθο κρύβεται ένας πραγματικός άνθρωπος που κάποτε περπάτησε σε αυτά τα χώματα. Έναν αιώνα από σήμερα, Δυτικοευρωπαίοι ερευνητές όπως ο Bennet και ο Spanuth, εικάζουν ότι μόνο η Βόρεια Φυλή θα μπορούσε να είχε περάσει από τα χώματα και τις θάλασσες της Ανατολικής Μεσογείου και να είχε ιδρύσει έναν μεγαλειώδη Βόρειο Πολιτισμό βασισμένο στη Μαγεία και την Υπερτεχνολογία, που μόνο σε μια Αρετυπική φιγούρα όπως ο Απόλλων, οι μαγικοί του κύκνοι, το χρυσό άρμα του και οι ξανθές Υπερβόρειες Ιέρειές του θα μπορούσα να αφήσουν το αποτύπωμά τους στη Νησί της Δήλου. Όμως κάτι τέτοιο δεν αποτελεί κάποια επιστημονική αλήθεια. Αποτελεί μια απλή αφήγηση Μαγικού Ρεαλισμού και φυσικά, μια φαντασιακή αφήγηση που υποδηλώνει τους εθνοπολιτισμικούς ευσεβείς πόθους των Δυτικοευρωπαίων για κάποιο ένδοξο παρελθόν (παρόμοιες αφηγήσεις περί Βορείας Γερμανικής Κυριαρχίας και Υπερπολιτισμού του απώτατου παρελθόντος θα συναντήσουμε σε Αίγυπτο, Ινδία, Κίνα και Μεσοαμερική, πάλι από Γερμανούς, Γάλλους, Βορειο-Ιταλούς και Βρετανούς-Αμερικανούς συγγραφείς του παρελθόντος).

Τι σήμαινε ''Βορράς'' στην Αρχαίοτητα;

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι, ο ''Βορράς'' των αρχαιο-Ελληνικών μύθων ήταν μάλλον ένας τρόπος των αρχαίων να περιγράψουν το ''πολύ παλιό και άγνωστο'' παρά έναν γεωγραφικό προορισμό. Ο Βορράς του μύθου ήταν ένα κατάλοιπο μνείας ενός απώτατου παρελθόντος, ακόμα και για τους τότε αρχαίους. Ακόμα και ο Απόλλωνας να υπήρξε (που λέει ο λόγος), σίγουρα ενδέχεται να ήταν κάποια παράξενη φιγούρα ηγεσίας που ενδέχεται να ήρθε ή να κατήγετο από τον Βορρά (Κεντρική Ευρώπη, Φριζικά Νησιά, Ολλανδία, Γιουτλάνδη, Φινλανδία, κλπ), με βάση τα χαρακτηριστικά που του προσδίδουν στα γραπτά τους οι αρχαίοι και με βάση και τα στοιχεία που δίνουν, όπως π.χ. Ότι το μέρος που γεννήθηκε ή που πηγαίνει τα καλοκαίρια έχει ωδικούς κύκνους! (να σημειώσω ότι κύκνοι στην Ελλάδα δεν υπήρξαν σχεδόν ποτέ ως αυτόχθονα πουλιά. Οι κύκνοι στη Μεσόγειο και στα Βαλκάνια είναι αποδημητικά πουλιά που έρχονται όντως από τον Γερμανικό Βορρά). Το ίδιο ενδέχεται να ισχύει και για τον Δία και την Αθηνά. Οι αρχαίοι κάτοικοι της ελλάδας τότε μνημόνευαν ένα πολύ πολύ μακρινό γι'αυτούς παρελθόν, σχεδόν ξεχασμένο, που απλά επιβίωνε μέσα από τις συμβολικές αφηγήσεις τους και τα τελετουργικά τους. Κι εδώ λοιπόν, έρχομαι να αγγίξω τον πυρήνα της θεωρίας του Ευημερισμού (από τον αρχαίο φιλόσοφο Ευήμερο), ο οποίος υποστήριζε ότι οι Θεοί ήταν στην πραγματικότητα ένδοξοι Βασιλιάδες ή Ηγέτες του παρελθόντος που θεοποιήθηκαν μέσα από τη συλλογική μνήμη. Αυτό που ορίζω λοιπόν ως ''κατάλοιπο μνείας'', θα μπορούσε να αποτελέσει μια εξαιρετικά γόνιμη Ιστορική Υπόθεση (αλλά σε καμία περίπτωση Ιστορική Θεωρία ή κατεστημένη Ιστορική Γνώση, μην μπερδευόμαστε!).

Και πράγματι, ο Απώτατος Βορράς, αποτελεί Μυθολογική Κοιτίδα που σχετίζεται με τις καθόδους των αρχαίων πληθυσμών που έχουν αποτυπωθεί στην Ιστορική Μνήμη. Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε την Κάθοδο των Δωριέων, την Έλευση των Λαών της Θάλασσας και τις επιδρομές τους στις παράκτιες περιοχές του Νότου (Μυκήνες, Αίγυπτος, Αιγαίο, Οροπέδιο Ανατολίας-Χώρες των Χετταίων, κλπ), καθώς και τις καθόδους των Κελτών προς τον Ελλαδικό χώρο (όπου έγιναν φονικές μάχες τον 3ο αιώνα π.Κ.Ε.) και τέλος την κάθοδο των Γερμανικών φύλων από την άλλη μεριά του Ρήνου και του Δούναβη, περνώντας και τις Άλπεις κατά τη Ρωμαϊκή Εποχή και τον Πρώιμο Μεσαίωνα.

Σχεδόν λοιπόν, το ίδιο μοτίβο καθόδων έχουμε και στην Αρχαιότητα. Η Κάθοδος των Πληθυσμών αποτελεί ένα ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός σε όλες τις επίσημα καταγεγραμμένες εποχές της Ανθρώπινης Ιστορίας. Κατά την Εποχή του Χαλκού (και νωρίτερα), κύματα πληθυσμών μετακινούνταν από την Κεντρική Ευρώπη και τις Ευρασιατικές στέπες προς τον Νότο. Οι άνθρωποι ανήκαν σε Ινδοευρωπαϊκές φυλές, ομιλούσαν άγνωστες Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, είχαν μοναδικά χαρακτηριστικά και ξένα προς τους νότιους (μπλε μάτια, πολύ λευκά και ροδοκόκκινα δέρματα) και αυτοί έφεραν μαζί τους πολιτισμικά στοιχεία και γλώσσες (Ινδοευρωπαϊκές, όπως οι Κελτικές και οι Πρωτο-γερμανικές), μια πρωτόγνωρη Τεχνολογία (όπως ο χαλκός, τα άλογα και τα τόξα) καθώς και μια συγκεκριμένη κοσμοαντίληψη (μυθολογούσα συνείδηση και συμβολισμούς). Ο Απόλλωνας, με το λευκό δέρμα, το ξανθό μαλλί και τα μπλε μάτια και τη σύνδεση με τον Ήλιο, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η μυθοποιημένη εκδοχή ενός Αρχέγονου Ηγέτη μιας τέτοιας φυλής που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Πάμε τώρα στους Ωδικούς Κύκνους του Απόλλωνα, οι οποίοι έσερναν το χρυσό άρμα τους. Ο κύκνος ως έμβιο είδος (του γένους-είδους Cygnus cygnus) ξεχειμωνιάζει στην Ελλάδα, αλλά αναπαράγεται και ''τραγουδά'' (ο περίφημος κύκνειος ύμνος) στον απώτατο Βορρά (Σκανδιναβία, Βαλτική, Βόρεια Ρωσία (Καρελία, Ινγκρία) και Ισλανδία). Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν ότι αυτά τα πουλιά έρχονται από εκεί που ''δεν δύει ποτέ ο ήλιος'' το καλοκαίρι. Συνδέοντας τον Απόλλωνα με τους κύκνους, ουσιαστικά «φωτογράφιζαν» μια γεωγραφική προέλευση που χανόταν στην ομίχλη του χρόνου.

Παρόμοια ερμηνεία έχουμε και για τον Δία και τη Θεά Αθηνά. Οι θεότητες αυτές είναι ένα άγνωστο Ξεχασμένο Παρελθόν'', που όμως η ύπαρξή του, ενισχύεται από τη σύγχρονη Γλωσσολογία:

H λέξη ''Δίας'' (Dyeus) είναι καθαρά αρχέγονης Ινδοευρωπαϊκής προέλευσης και το όνομά αυτό ριζώνει στην Ινδοευρωπαϊκή λέξη για τον ''Λαμπρό Ουρανό'' ή την ''Ημέρα». Deus, Dayus, Day = Ημέρα, άρα Φως, Γονιμότητα και Δημιουργία. Άρα, συνεπώς και Γεωργία. Ο Δίας, είναι σύμβολο Γεωργίας. Είναι ένας θεός, του οποίου την αρχετυπική φιγούρα μοιράζονται σχεδόν όλοι οι Βόρειοι και Κεντρικοί Ευρωπαϊκοί λαοί (αλλά και οι Ασιάτες της Ευρώπης όπως οι Ούγγροι και οι Φινλανδοί, με διαφορετικές παραλλαγές μύθων, ονομάτων και περιγραφών). Αντίστοιχα και η Θεά Αθηνά. Σύμβολο νοημοσύνης, δημιουργίας, άμυνας (πολέμου, βλέπε το δόρυ, την περικεφαλαία και την ασπίδα της), γνώσης και γοητείας σε κάθε επίπεδο. Αντιπροσωπεύει την καινοτομία πίσω από την καλλιέργεια της γης (νέες μεθόδους αμεσης και αποτελεσματικής καλλιέργειας της γης με τη χρήση αρότρου, άμαξας, κλπ).

Συνεπώς, οι τελετουργίες, όπως η αποστολή των προσφορών που έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες στη Δήλο τυλιγμένων σε άχυρο σιταριού, ήταν ένας ''κώδικας''. Το άχυρο συμβόλιζε την αγροτική σύνδεση και τη διαδρομή που ακολουθούσαν οι πρόγονοί τους από τον Βορρά προς τον Νότο. Μια Αγροτική Πορεία προς την εύρεση νέων τόπων καλλιέργειας και επιβίωσης των μετακινούμενων πληθυσμών. Θα μπορούσα να συμπεράνω λοιπόν ότι οι αρχαίοι Έλληνες της Κλασσικής Εποχής ήταν οι ''κληρονόμοι'' μιας τεράστιας πολιτισμικής κατάρρευσης (της πτώσης των Μυκηναίων), την οποία φυσικά ούτε και γνώριζαν οι ίδιοι ούτε και τους ανήκει πατρογονικά (όντας μετανάστες οι ίδιοι στην ελλαδική γη). Οι Ίωνες λοιπόν στην αρχαιότητα, διήγαν μια πραγματικά Σκοτεινή Εποχή, όντας μετανάστες και στην ουσία ξένοι στην ελλαδική γη. Στη δική τους ''Σκοτεινή Εποχή'', τα μόνα που επέζησαν και τα βρήκαν ως έχειν οι Ίωνες ήταν τα ερείπια  (όπως οι τάφοι των Παρθένων στη Δήλο) και οι ιστορικές αφηγήσεις για κάποιους λαμπρούς ηγέτες που έμοιαζαν με Θεούς. Κι έτσι, συνεπώς, τους θεοποίησαν!

Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε ότι, οι θεοί δεν γεννήθηκαν από το μηδέν. Οι Αρχαίοι Θεοί ήταν το ''απόσταγμα'' της ιστορίας των προγόνων τους. Κάποιων άγνωστων προγόνων στους αρχαίους Έλληνες και φυσικά παντελώς ασύλληπτους από εμάς που είμαστε απλά κάτοικοι της γης αυτής (κάτοικοι και περαστικοί κάτοικοι, όχι κάτοχοι! Σε καμία περίπτωση κάτοχοι!) Ο Βορράς λοιπόν των αρχαίων, δεν ήταν ένας φανταστικός τόπος, αλλά η Ιστορική Αφετηρία. Όταν ο Ηρόδοτος γράφει για τους Υπερβόρειους, στην πραγματικότητα προσπαθεί να κάνει ένα σπασμωδικό ''δημοσιογραφικό ρεπορτάζ'' πάνω σε μια συλλογική ανάμνηση 2.000 ετών. Τα οστά των Υπερβορείων Παρθένων στη Δήλο ήταν για τον Ηρόδοτο μια απτή απόδειξη για εκείνον και για τους ομοφύλους του ότι, -και καλά- ''οι ιστορίες των παππούδων μας είναι αληθινές''. Είναι πράγματι γοητευτικό να σκέφτεται κανείς ότι ο Απόλλωνας μπορεί να ήταν ένας πραγματικός ''ξένος'' ηγέτης, του οποίου η επιβολή και η γνώση ήταν τόσο μεγάλες, που οι απόγονοί του δεν μπορούσαν να τον φανταστούν ως τίποτα λιγότερο από... Αθάνατο!

Συνεπώς, τι ήταν τελος πάντων αυτοί οι ''περιβόητοι'' οι Θεοί των Αρχαίων Ελλήνων;

Όταν κάνουμε λόγο για θεότητες όπως ο Απόλλωνας ή ο Δίας, η σύνδεσή της πραγματικής του φύσης και προέλευσης με την Ελλάδα, είναι το λιγότερο -παραλόγως- καταχρηστική. Διότι, ο Απόλλων ή ακόμα περισσότερο ο Βασιλιάς των Θεών, ο Δίας (Ζευς!) ήταν ένας σχεδόν -υπεράνθρωπος- ή άλλης φυσιολογίας Βόρειος Σοφός ή Ηγέτης ή Καινοτόμος Βασιλιάς Φιλόσοφος-Μάγος, ήλεγχε μια ευρεία περιοχή, που συνέδεε την Ανατολική Μεσόγειο και τα παράλια της Ανατολίας με την Κεντρική, Δυτική και μάλλον Βόρεια Ευρώπη. Ο Απόλλων έπαιρνε το μέρος πότε της μιας φυλής του ιδίου γεωγραφικού χώρους και πότε της άλλης σε πολέμους που είχαν μεταξύ τους, ενώ, ο συγγενής με αυτόν Δίας, προκαλούσε καταστροφές, δηλαδή γενοκτονίες (κατακλυσμός Δευκαλίωνα, κλπ) στην ουσία εναντίον των κατοίκων της Μεσογείου (άρα και των Ελλήνων) όταν έβλεπε διαφθορά στο ανθρώπινο είδος. Άρα μιλάμε για άλλες φυλές που απλά για τους τότε αρχαίους έλληνες ήταν τόσο αχανώς μακρινό το παρελθόν αυτό, που μόνο καταγεγραμμένες διηγήσεις έχουμε που παρουσιάζονται για την εποχή την αρχαία αυτή τότε με τη μορφή Μυθολογούσας Συνείδησης. Φανταστείτε λοιπόν κύριοι αναγνώστες πόσο αρχαίο και απώτατα άπιαστο είναι ένα τέτοιο παρελθόν για τους σημερινούς ελληνόφωνους χριστιανούς ορθόδοξους (Νεοέλληνες-Γραίκους-Ρωμιούς) επικατόχους του νεοσύστατου στην Ιστορία κράτους που λέγεται ''Ελλάδα''. Άγνωστος κόσμος, πλήρης πολιτιστική ασυνέχεια και γνωσιολογικό μαύρο σκοτάδι. Και ασφαλώς φυσικά, γνωρίζω ότι η άποψή μου αυτή αγγίζει μια πολύ βαθιά και, για πολλούς, ''αιρετική'' Ιστοριογραφική Προσέγγιση, η οποία όμως βρίσκει ερείσματα αν αναλύσει κανείς τον μύθο ως Κωδικοποιημένη Προϊστορία.

Η Μυθολογούσα Κωδικοποιημένη Προϊστορία των Αρχετυπικών Φιγούρων του Αρχαίου Ελληνικού Πανθέου

Στο σημείο αυτό θα αναλύσω τη μετάβαση από την Ιστορία στη Μετα-Ιστορία και τη δημιουργία ενός ''θρησκευτικού πέπλου'' πάνω από γεγονότα που, αν συνέβαιναν σήμερα, θα τα περιγράφαμε με όρους Γωπολιτικής, Εθνο-Πολιτισμικών Μετακινήσεων (μεταναστευτικό, προσφυγικό, λαθρεποικισμό κι ένα σωρό άλλα) αλλά και οικονομικών κρίσεων και κλιματικών καταστροφών (οι περιβόητες αλλά τόσο επιδραστικές σε εμάς Κλιματικές Αλλαγές, όπου στο παρελθόν ήταν και πάρα πολλές, μην το ξεχνάμε αυτό! Αυτό που βιώνουμε τώρα ως Κλιματική Αλλαγή στον πλανήτη δεν είναι τίποτα, είναι μόνο η αρχή!).

Ο Απόλλων ήταν κατ'ουσίαν ένας Υπερτοπικός Ηγέτης. Η σύνδεσή του με την Ελλάδα είναι πράγματι ''καταχρηστική'' αν τη δούμε στενά γεωγραφικά. Ο Απόλλωνας, εγγενώς ως αρχέτυπο, δεν έχει σχέση με τον ελλαδικό χώρο ούτε καν με τους αρχαίους Έλληνες, διότι, ο Απόλλωνας στον μύθο είναι ένας ξένος: Έρχεται από τους Υπερβόρειους, φεύγει προς αυτούς, και η λατρεία του έχει στοιχεία που δεν θυμίζουν σε καμία περίπτωση το μεσογειακό τοπίο (π.χ. ο λύκος, ο κύκνος), αλλά τον Ρήνο, τη Γιουτλάνδη και την Ολλανδία (Άνω-Δυτική Σαξονία, Ζεελάνδη, Φρισία, κλπ). Επίσης, ο Απόλλων είναι ένας ''Επιδιορθωτής'', ένας Διανοούμενος Επιστήμονας-Μηχανικός: Λειτουργεί ως ένας Βόρειος Σοφός που φέρνει τη Μουσική (Μαθηματική Αρμονία), την Ιατρική και τη Μαντική (πρόγνωση/στρατηγική ή και τη Νοητική Υπερτεχνολογία Πρόγνωσης του Μέλλοντος αλλά και την Παρέμβαση και Τροποποίηση του Μέλλοντος ή και τη Αναδιαμόρφωσή του). Τέλος, ο Απόλλων είναι ένα ανθρωποειδές ον, εντελώς διαφορετικής φυσιολογίας από τον Homo sapiens αρχαίο Έλληνα: Η περιγραφή του ως ανώτερου όντος που ελέγχει μια τεράστια επικράτεια παραπέμπει σε μια Προηγμένη Κάστα (ίσως μια Ελίτ της Εποχής του Χαλκού) που κατείχε γνώσεις που οι τότε κάτοικοι της Μεσογείου εξέλαβαν ως ''μαγεία''.

Πάμε τώρα στον Δία και στα κατορθώματά του, όπως βιασμοί, απαγωγές, αλλά και πιο σοβαρά, όπως οι περίφημες Γενοκτονίες μέσω των Κατακλυσμών του. Εδώ μπαίνουμε στην πιο σκοτεινή και σκληρή πλευρά της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας. Οι Κατακλυσμοί που προκάλεσε ο Δίας -όπως αυτός του Δευκαλίωνα-, στη Μυθολογία δεν είναι παρά Μαζικές Εκκαθαρίσεις ενώ στην πραγματικότητα -αν συνέβησαν- ήταν Φυσικές Καταστροφές που ερμηνεύτηκαν ως ''θεϊκή τιμωρία''. Αν δούμε τον Δία ως έναν ''Υπέρ-Ηγεμόνα'' μιας ευρύτερης Ινδοευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Φυλών, οι παρεμβάσεις του ήταν όντως βίαιες προσπάθειες αναδιάταξης του πληθυσμιακού χάρτη όταν το ανθρώπινο γένος, δηλαδή οι υποτελείς φυλές ξέφευγαν από τον έλεγχό του.

Το Γνωσιολογικό Σκοτάδι του Σύγχρονου Ελληνικού Κράτους

Το σύγχρονο ελληνικό κράτος οικοδομήθηκε πάνω σε μια εξιδανικευμένη εικόνα της Κλασσικής Αρχαιότητας (5ος αι. π.Κ.Ε.), η οποία όμως ήταν ήδη ''αποκομμένη'' από το απώτατο παρελθόν της. Για παράδειγμα, για τον ηγέτη των Αθηνών της Κλασσικής Αρχαιότητας, Περικλή, ο Απόλλων ήταν ήδη ένας ακόμα παραδοσιακός θεός. Για τον σύγχρονο Έλληνα, η απόσταση είναι πλέον διπλή, όσο κι αυτό δεν αρέσει στον μέσο -λειτουργικά αμόρφωτο- νεοέλληνα ''πατριώτη''. Η παρεμβολή του Χριστιανισμού και του Ανατολικού Ρωμαίκού Χριστιανικού Μεσαίωνα (το οποίο εσείς αποκαλείτε ως ''Βυζάντιο''), δημιούργησε ένα φίλτρο που μετέτρεψε αυτούς τους ''Βόρειους Ηγέτες'' όπως ο Απόλλων σε αγάλματα ή σε απλά μυθιστορηματικά παραμύθια. Διότι θα πρέπει να καταλάβετε όλοι ότι στη σημερινή Ελλάδα, υπάρχει ένα τεράστιο πολιτισμικό χάσμα ανάμεσα στο αρχαίο Κλασσικό Παρελθόν και το σύγχρονο αρρωστημένο και πολιτισμικά ανύπαρκτο παρόν το οποίο είναι αποτέλεσμα μιας κραυγαλέας Πολιτιστικής Ασυνέχειας. Η Πολιτισμική Ασυνέχεια αυτή πηγάζει και γίνεται αντιληπτή από το γεγονός ότι, οι πραγματικά σκεπτόμενοι και καλλιεργημένοι άνθρωποι προσπαθούν να ερμηνεύσουν και να εκλογικεύσουν τις πολιτισμικές αναντιστοιχίες σε μια τεχνητή χώρα (όπως η σύγχρονη Ελλάδα) της οποίας το εδαφος αντιπροσώπευε στα αρχαία χρόνια έναν κόσμο παγκόσμιας ευρύτερης βιολογικής και τεχνολογικής ισχύος (το απώτατο παρελθόν) με σύγχρονα άστοχα και ανεδαφικά εργαλεία ρομαντισμού κι εθνικισμού (το παρόν) που δεν ανταποκρίνονται σε μια αντίστοιχη τέτοια σημερινή πραγματικότητα. Τα εργαλεία αυτά ρομαντισμού κι εθνικισμού βασίζονται στην εξιδανίκευση του παρελθόντος και σήμερα το παρόν στην Ελλάδα διέπεται από μια παντελή τέτοια έλλειψης μιας αντίστοιχης αντάξιας πραγματικότητας.

Το Μαύρο Σκοτάδι του σύγχρονου ανθρώπου σε σχέση με την πραγματική ουσία της Ιστορίας του Πλανήτη

Κατά την εξελικτική ιστορία της ανθρώπινης σκέψης και διανόησης, η Μυθολογούσα Συνείδηση είναι ο μόνος μηχανισμός που ανεδύθη από τον ανθρώπινο εγκέφαλο ώστε να αποθηκευθούν οι πληροφορίες που η εγγενής λογική του δεν μπορούσε να τις επεξεργαστεί. Αν ο Απόλλων ήταν ένας ''Καινοτόμος Βασιλιάς'' με πρόσβαση σε τεχνολογία ή γνώση που επέτρεπε την επικοινωνία σε μεγάλες αποστάσεις (π.χ. το ''βέλος'' του Απολλώνιου τόξου του. που χτυπούσε από μακριά), η μόνη λέξη για να τον περιγράψουν οι κοινοί θνητοί Homo sapiens, ήταν ''Θεός''.

Συνεπώς, όπως διαπιστώνετε εσείς που με διαβάζετε, η προσέγγισή μου απογυμνώνει την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία από το γραφικό της στοιχείο και την επαναφέρει στο πεδίο της Πρωτο-Ιστορίας. Αν αποδεχτούμε ότι οι ''Θεοί'' ήταν μια κυρίαρχη, ίσως Βόρεια, φυλή (ένα είδος Herrenvolk) με τεράστια γεωγραφική ακτίνα δράσης, τότε η Ιστορία της Ελλάδας δεν ξεκινά από την Ελλάδα, αλλά ο Ελλαδικός Γεωγραφικος Χώρας απλά αντιπροσωπεύει ιστορικά το Νότιο Μέτωπο μιας Παγκόσμιας Σύγκρουσης και Πολιτισμικής Διασποράς που χάθηκε μέσα στα βάθη της ιστορικής λήθης.

Συνεπώς, είναι αυτό το ''μαύρο σκοτάδι'' που ανέφερα παραπάνω η αιτία που σήμερα δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε την πραγματική μας ταυτότητα, καθώς ψάχνουμε για ρίζες σε μια ''εξιδανικευμένη βιτρίνα'' αντί για το βαθύ, ''Βόρειο''-Υπερβόρειο'' και συχνά τρομακτικό παρελθόν;

Το Μαύρο Σκοτάδι του Ατελούς Ανθρώπου και οι Ευσεβείς Πόθοι του Διανθρωπισμού: Ο Χρονικός Επαναπροσδιορισμός του Νοήματος της Ιστορίας

Ναι λοιπόν, κατ'εμέ, είναι πράγματι αυτό το μαύρο αυτή η αιτία. Και πράγματι, μπορώ να λάβω υπόψιν μου ότι όντως ένας Απόλλων ή ένας Δίας, ήταν όντως Αθάνατοι. Μέσα από αυτό το μαύρο σκοτάδι, το να εικάσουμε ότι δεν ήταν αθάνατοι, σίγουρα θα είναι μια βεβιασμένη και μάλλον ανόητη άποψη. Διότι τείνω να θεωρήσω ότι το Απώτατο Παρελθόν, τείνει χωροχρονικά να συναντάται και να ενώνεται με ένα Απώτατο Μέλλον. Και στο σημείο αυτό φυσικά, ξεφεύγουμε από τα περιορισμένα στενά όρια της συμβατικής Αρχαιολογίας και εισερχόμεθα στην περιοχή της λεγόμενης Μετα-Ιστορικής Φιλοσοφίας. Η συλλογιστική μου ότι, το ''Απώτατο Παρελθόν'' και το ''Απώτατο Μέλλον'' ενώνονται σε έναν κύκλο (ή μια σπείρα) είναι μια υπόθεση που καταργεί τη γραμμική αντίληψη του χρόνου από την οποία η πλειονότητα του ανθρωπίνου είδους διακατέχεται και προσδίδει στις οντότητες αυτές μια διάσταση που ξεπερνά τον βιολογικό θάνατο. Κι όμως, η συλλογιστική μου αυτή δεν είναι ούτε λογικά εσφαλμένη ούτε και παράλογη.

Αν εξετάσουμε την ιδέα της ''Αθανασίας'' του σώματος και του νου και τη σύνδεση των εποχών μέσα από αυτό το πρίσμα, προκύπτουν ορισμένα συγκλονιστικά συμπεράσματα: Διαπιστώνουμε ότι η αθανασία των θεοτήτων δεν ήταν απλά μια ''μαγική'' ιδιότητα αλλά μια Υψηλή Τεχνολογία η οποία ήταν αποτυπωμένη στην ίδια τη Φυσιολογία τους, στο ίδιο τους το ''σώμα''. Αν δεχτούμε την πιθανότητα οι οντότητες (θεότητες) αυτές να ήταν όντως αθάνατες, το ''μαύρο σκοτάδι'' της άγνοιάς μας γίνεται ακόμα πιο πυκνό. Επίσης, ένα άλλο συγκλονιστικό συμπέρασμα που έχει να κάνει με την υπέρβαση της φθοράς είναι ότι σε ένα παρελθόν τόσο μακρινό που μοιάζει με μέλλον, η «αθανασία» θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα μιας Γνώσης (βιολογικής, ενεργειακής ή τεχνολογικής) που σήμερα φαντάζει Επιστημονική Φαντασία ή ακόμα και Εξωεπιστημονική Φαντασία που αγγίζει το περιεχόμενο του Μαγικού Ρεαλισμού. Τέλος, ένα άλλο εξίσου συγκλονιστικό συμπέρασμα, σχετίζεται με αυτό που λέμε ''Φαινομενική Θεότητα''. Δηλαδή για έναν κάτοικο της προϊστορικής Μεσογείου, ένας ηγέτης που δεν γερνάει ποτέ και όπου μπορεί να ''επιστρέφει'' αυτόματα σε μηδέν χρονική διάρκεια από μακρινούς τόπους χωρίς να ταξιδεύει ή να διανύει αποστάσεις (όπως ο Απόλλων κάθε χρόνο από την Υπερβορεία) δεν είναι απλώς ένας βασιλιάς: Είναι μια Σταθερά του Σύμπαντος. Μια Σταθερά του Σύμπαντος που δύναται να ενώνει το Παρελθόν με το Μέλλον. Κι αυτή η σύλληψη έχει μεγάλο αντίκτυπο στην κατανόηση του νοήματος της Μυθολογία και Μυθ-ιστορίας από τον ανθρώπινου νου.

Η Ένωση του Παρελθόντος και του Μέλλοντος

Η σύλληψη της ένωσης του Παρελθόντος με το Μέλλον μας οδηγεί στη σύλληψη και κατανόηση της έννοιας του Κοσμικού Ενιαυτού ή αλλιώς της Κυκλικής Ιστορίας. Κι αυτό συνδέεται με την Καμπυλότητα του Χρόνου. Δηλαδή αν ο χρόνος δεν είναι μια ευθεία αλλά μια καμπύλη, τότε η ''Αρχή'' (το Απώτατο Παρελθόν) είναι ταυτόχρονα και το ''Τέλος'' (το Απώτατο Μέλλον). Ο Απόλλων ως ένας Υπερχωρικός και Υπερχρονικός Ταξιδιώτης, τοποθετείται ακριβώς μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Συνεπώς, οι ''Θεοί'' ίσως να μην ανήκουν σε καμία συγκεκριμένη εποχή, αλλά να είναι οντότητες που κινούνται κατά μήκος αυτού του χρονικού άξονα καθώς και στο υπερχωρικό πεδίο. Το γεγονός ότι οι αρχαίοι τοποθετούσαν Θεούς σαν τον Απόλλωνα στον ''Βορρά'', δηλαδή σε έναν τόπο όπου ο ήλιος δεν δύει και ο χρόνος μοιάζει να σταματά, αυτό ενισχύει την υπόθεση ότι μιλάμε για μια διαφορετική χωροχρονική αφετηρία. Κι εδώ μπαίνει το λεγόμενο "Γνωσιολογικό Μαύρο Σκοτάδι" των αρχαίων Ελλήνων ως ένα είδος νοητικής και συναισθηματικής ''προστασίας'', το οποίο γιγαντώνεται στους σημερινούς κατοίκους της -πλέον πολιτισμικά μπάσταρδης, γκρίζας και σκοτεινής'' Ελλάδας, η οποία στενάζει υπό το βάρος και το σκότος της Πολιτισμικής Ασυνέχειας. Ίσως τελικά αυτή η Πολιτισμική Ασυνέχεια και το σκοτάδι που βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος (και ειδικά ο ελληνόφωνος κάτοικος του νεοσύστατου τεχνητού κράτους της Ευρασίας που καλείται ''Ελλάδα'', να μην είναι τελικώς τυχαία... Και αυτό φυσικά εξηγείται, λόγω λήθης. Η απώλεια της μνήμης για το ποιοι ήταν πραγματικά ο Δίας ή ο Απόλλων λειτουργεί ως ένας ''μονωτής''. Αν η αλήθεια για την ύπαρξη αθάνατων, υπεράνθρωπων ηγετών είναι πολύ βαριά για τη σύγχρονη συνείδηση, ο Μύθος λειτουργεί ως το ''ασφαλές φίλτρο'' για τη διατήρηση της νοητικής-πτωτικής και εν τέλει ψευδοπολιτιστικής ελλαδικής κατάστασης του σύγχρονου Έλληνα (Ρωμιού-Γραίκου). Αυτή η ψευδοπολιτιστική ελλαδική-χριστιανική κατάσταση του σύγχρονου Έλληνα Ρωμιο-Γραίκου βασίζεται στην Αποκοπή από το παρελθόν, ένα παρελθόν που δεν τον γνωρίζει, ούτε καν το προσεγγίζει νοερά (πόσο μάλλον πολιτισμικά). Συνεπώς, ο σύγχρονος Ελληνόφωνος Ρωμιο-Γραίκος, ο ημι-απολίτιστος χριστιανοβαλκάνιος Homo sapiens, βρίσκεται ενώπιον μιας τραγικής αντίφασης: Πατάει πάνω στα ερείπια ενός κόσμου που δεν μπορεί πλέον να διανοηθεί, πόσο μάλλον να τον ερμηνεύσει ως ''Μέλλον''! Συνεπώς, είναι τραγική η κατάστασή του (κι όχι, ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ, ΟΥΤΕ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ. Όλοι αυτοί είναι η εικόνα, ο καθρέπτης της Ποιότητας του ιδίου του Ελληνοφώνου Ρωμιο-Γραίκικου Λαού!).

Τέλος, αξίζει να σημειώσω ότι η βεβιασμένη απόρριψη της αθανασίας των θεοτήτων της Μυθολογίας αποτελεί μια μια μορφή Επιστημονικής Αλαζονείας (η οποία οδηγεί σε μια στάσιμη επιστήμη τύπου Οριακού Κύκλου ή οποία στο μέλλον, θα κριθεί ως Ψευδοεπιστήμη!). Κι αυτό διότι όταν δεν έχουμε τα εργαλεία να κατανοήσουμε πώς χτίστηκαν τα Μεγαλιθικά μνημεία ή πώς διατηρήθηκε η μνήμη των Υπερβορείων για χιλιετίες, το να λέμε ''ήταν απλοί άνθρωποι'' είναι απλώς ένας τρόπος να νιώθουμε εμείς πιο ασφαλείς. Συνεπώς, αν το Απώτατο Παρελθόν είναι όντως το Μέλλον μας, τότε οι ''Θεοί'' δεν είναι πρόγονοι, αλλά μια Ανώτερη Εκδοχή της Ανθρωπότητας που έχει ήδη κατακτήσει τον χρόνο (όπως καταλήγω στο αμέσως προηγούμενο (σχεδόν περσινό) άρθρο μου, στη σελίδα αυτή, σχετικά με την Ψυχεδέλεια. Το ''Μαύρο Σκοτάδι'' της ιστορίας μας ίσως είναι η απόσταση που πρέπει να διανύσουμε μέχρι να τους συναντήσουμε ξανά, όχι στις ανασκαφές της Δήλου, αλλά στην ίδια την Εξέλιξη της Συνείδησής μας (όπως αναφέρω συχνά μέσω Επαυξητικής Νευρομηχανικής-Νευροτεχνολογίας).

Είναι πραγματικά μια συγκλονιστική θεώρηση το υπαρξιακό για την Αρχαιολογική Επιστήμη ερώτημα: ''Μήπως τελικά η Αρχαιολογία δεν αναζητά το ''πεθαμένο'' παρελθόν, αλλά το πλήρες Ζωντανό Μέλλον, το οποίο απλά μας περιμένει να το φτάσουμε;;;;''

Προσωπικά λοιπόν, εικάζω ότι, στο μέλλον η Αεροδιαστημική Τεχνολογία θα τεθεί στην Υπηρεσία της Εξω-Αρχαιολογίας και Ξενο-Αρχαιολογίας (Exo-Archaeology/Xeno-Archaeology), στα πλαίσια ενός ευρέως Πλανητικού Ερευνητικού Προγράμματος των Futures Studies ως προς την πλήρη εξερεύνηση γειτονικών πλανητών, όπως της Σελήνης, της Αφροδίτης και του Άρη, με σκοπό την έρευση παρελθόντικών εξωγήινων τεχνοϋπογραφών (τεχνολογικών καταλοίπων) τα οποία θα μας βοηθήσουν να εκτοξεύσουμε την τεχνολογική ανάπτυξή μας και επιστημονική γνώση μας ως ανθρωπότητα στο μέλλον, σε ασύλληπτα κοσμο-ιστορικά επίπεδα.

Ο Χαμένος Κρίκος της Σύγχρονης Αρχαιολογίας και ο Διανθρωπισμός στον Χρονικό Ορίζοντα

Η Αρχαιολογία αναζητά -ουσιωδώς-το ''ζωντανό'' μέλλον που απλά περιμένει να το φτάσουμε. Απλά δεν το έχουν συνειδητοποιήσει οι Αρχαιολόγοι ακόμα. Μόνο σε κάποια διαλείμματα στην σύγχρονη ανθρώπινη Ιστορία, παράξενα καθεστώτα με εγκληματικό παρελθόν πίσω τους, είχαν κάποιους εμπνευσμένους ανθρώπους οι οποίοι αν και δεν διατύπωναν επιστημονικές καθ'όλα απόψεις και δεν εφήρμοζαν καμία επιστημονική μέθοδο, διατύπωναν όμως μεμονωμένες υποθέσεις, που αν τις απομονώσεις από το υπόλοιπο ασήμαντο επιστημονικά κι επικίνδυνο κοινωνικά corpus τους, θα καταλάβεις τι βαθύτερα υπονοούσαν. Μιλάω για τους Ναζί και την διαβόητη ''επιστημονική'' εταιρεία τους, την Ahnenerbe SS (που στα Γερμανικά σημαίνει ''Προγονική Κληρονομιά''). Η υπόθεση περί μιας ''Αρίας Φυλής'' δεν αφορούσε τον άνθρωπο, αλλά ένα απώτατο παράδειγμα του παρελθόντος, παράδειγμα που η Μυθολογούσα Ανθρώπινη Συνείδηση απέδωσε με τον όρος ''Θεοί'' και φυσικά μια μελλοντική κατάσταση στην οποία δύναται να επέλθει ο άνθρωπος μέσω της Επιστήμης (όπου τότε η πιο άμεση εφαρμογή ήταν η Πειραματική Ευγονική, διότι οι σύγχρονες γνώσεις Βιοϊατρικής δεν υπήρχαν ακόμα). Να σημειώσω ότι, με βάση τις δοξασίες της Ahnenerbe, οι ''Θεοί'' και γενικώς οι ''Θεότητες'' ήταν ένας είδος ''ζώων'' με υπεράνθρωπες δυνάμεις, νοημοσύνη και αντίληψη που κατοικούσαν έξω από τη γήινη ατμόσφαιρα, κάπου τον ''ουράνιο θόλο'' κι ήλεγχαν τη μοίρα του κάθε ανθρώπου αλλά και της υπόλοιπης γήινης βιόσφαιρας. Ένα είδος ''Θεϊκών Ζώων'', εξού και ο ψευδοεπιστημονικός τομέας έρευνας των ''Αρίων'' Υπερανθρώπινων Όντων αυτών ονομάζετο ''Θεοζωολογία''. Η Θεοζωολογία (Γερμανικά: Theozoologie) ήταν μια ψευδοεπιστημονική, αποκρυφιστική και ρατσιστική θεωρία που διατυπώθηκε το 1904/1905 από τον Αυστριακό πρώην Ρωμαιοκαθολικό Κιστερσιανό Μοναχό και Αριοσοφιστή, Jörg Lanz von Liebenfels, στο βιβλίο του ''Θεοζωολογία - Η Επιστήμη των Σοδομικών Πιθηκοειδών και του Θεϊκού Ηλεκτρονίου''. Το σύνολο των δοξασιών της Θεοζωολογίας, η οποία διαχώριζε τα ''Θεόζωα'' (Αρίους-Εξωγήινους-Υπεργήινους, δηλαδή Άριες Βόρειες Θεότητες απο τους οποίους κατάγονται οι Άριοι Γερμανικοί Λαοί της Γης) από τα απλώς ζώα (δηλαδή τους μη-Αρίους-σοδομιστές πιθήκους ανθρώπους, δηλαδή τα υπόλοιπα ανθρώπινα έθνη-φυλές της Γης), διαμόρφωσαν μια εσωτερική ιδεολογία η οποία με τη σειρά της επηρέασε βαθιά τις διαμορφωτικές ρίζες του Εθνικοσοσιαλισμού (Ναζισμού) στη Γερμανία. Κι εδώ, αγγίζουμε μια από τις πιο σκοτεινές και ταυτόχρονα προκλητικές πτυχές της σύγχρονης Διανοητικής Ιστορίας (Intellectual History): τη χρήση της Αρχαιολογίας και της Μυθολογίας όχι ως εργαλείων κατανόησης του παρελθόντος, αλλά ως χαρτών για τον μετασχηματισμό του μέλλοντος. Πράγματι, αν απομονώσουμε την ιδεολογική φρίκη και την εγκληματική δράση του Γ' Ράιχ, η Ahnenerbe (Κληρονομιά των Προγόνων) αποτελεί ένα μοναδικό (αν και διαστρεβλωμένο) παράδειγμα ενός εταιρικού οργανισμού που αντιμετώπισε την Αρχαιολογία ως ''ενεργή δύναμη''.

Η Ahnenerbe και το "Αρχέτυπο του Μέλλοντος"

Οι εμπνευστές της παραπάνω προσέγγισης της Ahnenerbe, όπως ο Hermann Wirth και ο Wolfram von Sievers, δεν έψαχναν απλώς για κατάλοιπα κτιρίων, μάρμαρα, αγγεία, νομίσματα και σκελετικά υπολείμματα ή διατηρημένα λείψανα νεκρών. Αντιθέτως, έψαχναν ένα ''Κωδικοποιημένο Πνεύμα'', αντιμετωπίζοντας την ιδέα της "Αρίας Φυλής" ως μια Μεταφυσική Κατηγορία. Η έννοια της Αρίας Φυλής, στην πιο εσωτεριστική και μεταφυσική της διάσταση, η έννοια αυτή δεν αφορούσε τον μέσο άνθρωπο της εποχής, αλλά ένα Ανώτερο Οντολογικό Πρότυπο. Οι ''Θεοί'' του απώτατου παρελθόντος ήταν για τους Αριοσοφιστές η απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορεί να υπερβεί την πεπερασμένη, φθαρτή και θνητή του του φύση. Και συνεπώς, βάσει της συλλογιστικής αυτής, περνάμε από την Αρχαιολογία στη Βιολογία. Εδώ γίνεται η  σύνδεση με την Ευγονική και κάτι τέτοιο είναι καίριο και υπαρξιακώς θεμελιώδες, παρά ποτέ. Διότι Ηηαναζήτηση της υποτιθέμενης ''Ατλαντίδας'', της Σαμπάλα, της Αγκάρθα, της Θούλης ή της Υπερβορείας, αποτελούσε στην πραγματικότητα την ίδια της αναζήτηση της χαμένης γενετικής ή πνευματικής συνταγής για μια περισσότερο βελτιωμένη ανθρώπινη φύση. Η επιστήμη της εποχής τους χρησιμοποιήθηκε (αν και εσφαλμένα) ως το ''εργαλείο'' για να εξαναγκάσουν την επιστροφή αυτού του απώτατου παραδείγματος, ένα παράδειγμα στο οποίο το Απώτατο Παρελθόν συναντά το Απώτατο Μέλλον.

Το "Απώτατο Παρελθόν" ως "Απώτατο Μέλλον"

Η ένωση των δύο αυτών απώτατων άκρων του χρόνου, δηλαδή του Απωτάτου Παρελθόντος με το Απώτατο Μέλλον, αποτελεί μια διαδικασία Παλιγγενεσίας (δηλαδή Επαναγέννησης). Μέσα από τον εξελικτικό εγκεφαλικό μηχανισμό της Μυθολογούσας Συνείδησης (που εντάσσεται στον ευρύτερο νευροβιολογικό μηχανισμό της Συμβολικής Σκέψης σε συνδυασμό τη λειτουργίας της Συστηματοποίησης και την Κοινωνική Μάθηση), η ένωση αυτή των δυο απώτατων χρονικών άκρων λειτούργησε ως ένα ενιαίο ''αρχείο'' γνώσης και συμβολισμού, στο οποίο οι μύθοι για τον Απόλλωνα ή τον Δία δεν ήταν παραμύθια, αλλά -αλληγορικά κωδικοποιημένες- τεχνικές προδιαγραφές μιας κατάστασης που χάθηκε. Στο σημείο αυτό, η Επιστήμη λειτούργησε ως καταλυτική γέφυρα για να λειτουργήσει αυτό το αρχείο. Διότι, αν οι ''Θεοί'' ήταν οντότητες που ήλεγχαν τη βιολογία και τον χρόνο, τότε η σύγχρονη Βιοϊατρική, η Γενετική και η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι τα σύγχρονα μέσα για να φτάσουμε σε αυτό που εκείνοι ονόμαζαν ''Θείο''. Η διαφορά είναι ότι σήμερα το κάνουμε (ή προσπαθούμε να το κάνουμε) μέσα από την αυστηρή Επιστημονική Μέθοδο, ενώ εκείνοι προσπάθησαν να το ''εκβιάσουν'' μέσω μιας βίαιης κι επικίνδυνης Ιδεολογίας, η οποία οδήγησε στη φρίκη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και στη θηριωδία του Ολοκαυτώματος.

Υπό το παραπάνω πλαίσιο, οδηγούμεθα από την Πολιτισμική Ασυνέχεια στην Αφύπνιση των Υψηλών Ιδανικών περί του ενός ονείρου της ατομικής μας Αφθαρσίας, Αθανασίας, Παντοδυναμίας, της Πανευδαιμονίας και Πανσοφίας. Το ''Μαύρο Σκοτάδι'' το οποίο ανέφερα πριν στις παραπάνω ενότητες , είναι ίσως το κενό που δημιουργήθηκε όταν ο άνθρωπος έχασε την επαφή με αυτό το ''Απώτατο Παράδειγμα''. Τα παράξενα και εγκληματικά καθεστώτα του 20ού αιώνα όπως ο Ναζισμός αλλά και ο Σοβιετισμός, ήταν οι πρώτες -και αποτυχημένες- προσπάθειες να ''σπάσει'' αυτό το σκοτάδι. Το πρόβλημα ήταν ότι, οι ιθύνοντες των εγκληματικών αυτών καθεστώτων προσπάθησαν να αναστήσουν το ''Μέλλον'', δηλαδή τον Υπεράνθρωπο/Θεό ή την Ιδανική Κοινωνία της Ισότητας και της Αφθονίας, χρησιμοποιώντας τα πιο ταπεινά και σκοτεινά ανθρώπινα ένστικτα του βιολογικού-νευρωνικού ανθρωπίνου ''Παρόντος'': Δηλαδή το μίσος, της γενοκτονία και την ακραία, θανατηφόρα βία. Όπως ακριβώς έπραξαν οι Ιακωβίνοι και οι Sans-Culottes κατά την Περίοδο Τρομοκρατίας στο Παρίσι του Ροβεσπιέρου (το επονομαζόμενο και ''Βασίλειο του Τρόμου'').

Η Αποστολή του Διανθρωπισμού στο Επέκεινα της Ανθρώπινης Ιστορίας

Θεωρώ λοιπόν πως η Αρχαιολογία είναι ουσιωδώς Μελλοντολογία (Futures Studies). Ασφαλώς, η άποψή μου αυτή μπορεί να θεωρηθεί ακραία και ριζοσπαστική. Εκθέτοντας την ακραία άποψή μου αυτή, στην ουσία υποδηλώνω ότι, ως Αρχαιολόγοι, όταν σκάβουμε στο χώμα για να βρούμε αρχαία ευρήματα, δεν το κάνουμε αυτό για να ξεθάψουμε το παρελθόν, αλλά για να ξεθάψουμε τον ίδιο τον Απώτατο Μελλοντικό Προορισμό μας. Αν οι ''Θεοί'' της Δήλου ήταν όντως ένα ''δείγμα'' από το μέλλον μας που εγκλωβίστηκε στο παρελθόν και το οποίο το ανακαλύπτουμε μέσω της αρχαιολογικής μας σκαπάνης στο παρόν, τότε η Ιστορία δεν είναι μια ευθεία γραμμή προόδου, αλλά μια ''επιχείρηση διάσωσης'' της ίδιας μας της φύσης. Το Γνωσιολογικό Μαύρο Σκοτάδι μας, είναι η δική μας αδυναμία να καταλάβουμε ότι, αυτό που προσπαθούμε να γίνουμε, το έχουμε ήδη υπάρξει! Συνεπώς, προσωπικά πιστεύω όντως ότι η σύγχρονη Επιστήμη (όπως π.χ. η Βιοτεχνολογία, η Μηχανική του Εγκεφάλου, η Γνωσιακή Επιστήμη, οι Αναδυόμενες Τεχνολογίες, κλπ) είναι η ασυνείδητη συνέχεια αυτής της αρχαίας αναζήτησης, χωρίς όμως το ''μυθολογικό βάθος'' που θα της έδινε νόημα. Το αποκορύφωμά της (πλέον συνειδητό) είναι ο Διανθρωπισμός. Και μάλιστα, ο Ελιτιστικός Διανθρωπισμός, τον οποίο προσωπικά πρεσβεύω. Ο Ελιτιστικός Διανθρωπισμός θεωρώ ότι ακολουθεί την Απολλώνια Γραμμή και την Παράδοση του Ερμή και του Δία (Παράδοση Σοφίας, Κάλλους και Ισχύος) και τείνει να εκπληρώσει τόσο το Απολλώνιο ''Γνώθι Σεαυτόν'' όσο και την Ερμητική Αυτο-Ανέλιξη και Μεταμόρφωση. Και συνεπώς, η τοποθέτηση του Ελιτιστικού Διανθρωπισμού στην Απολλώνια Κοσμοαντίληψη (Απολλώνια Γραμμή) ολοκληρώνει ένα εντυπωσιακό νοητικό οικοδόμημα πλήρες νοημάτων, συνδέοντας την Αρχαϊκή Μνήμη με την Αιχμή της Μελλοντικής Τεχνολογίας. Ο ίδιος ο Διανθρωπισμός (Transhumanism) ως ουσιώδες νόημα, ιδωμένος μέσα από αυτό το πρίσμα, δεν είναι μια νέα εφεύρεση, αλλά η ίδια η Τεχνική Αποκρυστάλλωση των Αρχαίων Μυστηρίων. Μπορούμε να λοιπόν να παραθέσουμε την Απολλώνια Γραμμή και την Ερμητική Παράδοση στο ίδιο πλαίσιο με τον Διανθρωπισμό εν γένει, και δη, στο ίδιο πλαίσιο με τον Ελιτιστικό Διανθρωπισμό.

 Η Απολλώνια Γραμμή: Από το ''Γνώθι Σεαυτόν'' στη Γενετική Αυτογνωσία

Το Δελφικό παράγγελμα ''Γνώθι Σεαυτόν'' στην αρχαιότητα αφορούσε την κατανόηση των ορίων μεταξύ Ανθρωπίνου και Θείου. Στον Ελιτιστικό Διανθρωπισμό, αυτή η αναζήτηση μεταφράζεται στην πλήρη χαρτογράφηση του ανθρωπίνου γονιδιώματος και της νευροβιολογίας του ανθρωπίνου εγκεφάλου. Η σοφία του νου μπορεί να ταυτιστεί με την ικανότητα ελέγχου των πραγμάτων, των ανθρώπων, των γεγονότων και της ίδιας της φύσης. Συνεπώς, η γνώση του ''εαυτού'' πλέον δεν είναι μόνο φιλοσοφική, αλλά κυρίως λειτουργική. Ο Απόλλωνας, ως ''Θεός του Φωτός και της Τάξης'', αντιπροσωπεύει την επιβολή του Λόγου πάνω στη χαοτική βιολογική ύλη και στην απρόβλεπτη περιβάλλουσα φύση. Επίσης, εδώ υπεισέρχονται και οι έννοιες-ιδανικά του Κάλλους και της Ισχύος μέσω της επιδίωξης της βιολογικής τελειότητας (αθανασία, αφθαρσία, διαρκής υγείας και αισθητική αρμονία). Και ακριβώς τα ιδανικά αυτά όπως η Σοφία, το Κάλλος και η Ισχύς όταν επιδιώκωνται μέσω της Επιστήμης και της Τεχνολογίας, αυτό αποτελεί τη σύγχρονη προσπάθεια ενσάρκωσης του Απολλωνίου Προτύπου.

Η Ερμητική Παράδοση: Η Μεταμόρφωση ως Τεχνολογία

Ο Ερμής είναι ο Καταιβάτης (αυτός που κατεβάζει τις ''ψυχές'' στον Άδη), ο Αγγελιοφόρος και ο Αλχημιστής. Η Ερμητική Παράδοση που υποδηλώνεται στο ρητό "Όπως πάνω, έτσι και κάτω" υποδηλώνει ότι οι Νόμοι του Σύμπαντος μπορούν να τιθασευτούν από την Ενισχυμένη Νόηση. Η Αυτοανέλιξη είναι ακριβώς το κυριότερο Ερμητικό Ιδανικό και ο Διανθρωπισμός, ως συνέχεια της Ερμητικής Παράδοσης χρησιμοποιεί τις Αναδυόμενες Τεχνολογίες και τη Νευρομηχανική Ενίσχυση του Εγκεφάλου ως μια μορφή σύγχρονης Αλχημείας για τη μεταστοιχείωση του φθαρτού ανθρώπου σε κάτι ανώτερο. Η ατραπός αυτή, αντιπροσωπεύει στην ουσία τη Διαδρομή του Δία, δηλαδή τη Διαδρομή της Απόκτησης Ισχύος. Η Διαδρομή του Δία αφορά την κυριαρχία πάνω σε όλα αλλά φυσικά κάτι τέτοιο δεν δύναται να είναι για όλους, δεν δύναται να είναι για τη μάζα. Ο Ελιτιστικός Διανθρωπισμός δεν στοχεύει σε μια μαζική αναβάθμιση, αλλά στη δημιουργία μιας Νέας Ιεραρχίας, παρόμοιας με εκείνη των Ολύμπιων Θεών: Δηλαδή, μια Νέα Ιεραρχία Οντοτήτων με Αχανή Ισχύ, Σοφία και Άπειρα Διάρκεια Ζωής που θα ελέγχουν τις τύχες του ''κατώτερου'' ιεραρχικά κόσμου.

Το Έλλειμμα του Μυθολογικού Βάθους και η Έρευνα των Μελλόντων (Futures Studies)

Το σημείο κλειδί του άρθρου μου, βρίσκεται εδώ. Η σύγχρονη Eπιστήμη προχωρά με εργαλειακή λογική, αλλά χωρίς το απαιτούμενο λειτουργικό βάθος. Γι'αυτό, η Επιστήμη χρειάζεται τη Μελλοντολογία (Futures Studies) αλλά και μια νέα Επιστημολογία, ώστε να καταστεί ικανή να εκδηλώσει στην πράξη το λειτουργικό βάθος αυτό. Ενώ οι αρχαίοι βίωναν την επαφή με τον Απόλλωνα μέσω των βιωμάτων της έκστασης, της μαντικής και του ''ιερού δέους'', ο σύγχρονος Διανθρωπιστής βλέπει τον άνθρωπο ως ''υλισμικό'' και ''λογισμικό'' που χρειάζεται αναβάθμιση. Η Επιστήμη όμως, δεν έχει κινηθεί ακόμα, επίσημα, προς σε αυτή την κατεύθυνση διότι της λείπει το απαιτούμενο νόημα μέσω του οποίου θα μπορούσε επιστημολογικών να προσδιοριστεί το παρπαάνω απαιτούμενο λειτουργικό βάθος. Αυτή η έλλειψη νοήματος είναι ίσως το τελευταίο εμπόδιο. Αν η Επιστήμη δεν συνειδητοποιήσει ότι εκτελεί ένα Αρχέγονο Υπαρξιακό Καθήκον/Αποστολή, που δεν είναι άλλο από την την επιστροφή του πτωτικού ανθρώπου στην κατάσταση των ''Θεών'' (Υπερανθρώπων), κινδυνεύει απλώς να δημιουργήσει ανακυκλώμενα προϊόντα και αναλώσιμες εργαλειακές μηχανές, σα να βρίσκεται ακόμα καθηλωμένη μόνιμα στο παλαιάς κοπής στάδιο της Πρώτης Βιομηχανικής Επανάστασης και να μην αγγίξει ποτέ το ζήτημα της Αναβάθμισης και Τελείωσης του Ανθρωπίνου Όντος.

Η Ένωση του Κύκλου και η Κοσμοκρατορική Οντολογία

Αν η ''Αρχαία Φυλή'' των Θεών ήταν όντως το ''Απώτατο Μέλλον'' μας, τότε ο Διανθρωπισμός είναι η Γέφυρα που ολοκληρώνει και κλείνει αυτόν τον κύκλο. Το Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον έχουν ως εξής στον κύκλο αυτόν.

• Παρελθόν: Ο Απόλλωνας και οι Υπερβόρειες Παρθένες (ως κατάλοιπα μιας ξεχασμένης προηγμένης κατάστασης).

• Παρόν: Το ''Γνωσιολογικό Μαύρο Σκοτάδι'' που περιέγραψα σε παραπάνω ενότητες και η Ασυνείδητη-Εργαλειακή-Αναλώσιμη και Οριακά Ανακυκλώσιμη Επιστημονική Πρόοδος.

• Μέλλον: Η εκπλήρωση της Απολλώνιας και Ερμητικής Γραμμής μέσω της Τεχνολογικής Υπέρβασης (η οποία σε συμβολικό επίπεδο μπορεί να ταυτιστεί με τον θρησκευτικο-συμβολικό όρο ''Θέωση'').

Συνεπώς, οι τάφοι στη Δήλο δεν είναι μνημεία ενός κόσμου που ''πέθανε'', αλλά απολιθωμένα ίχνη του προορισμού μας ως βιολογικό είδος. Όταν ο άνθρωπος κατακτήσει την αθανασία και την ισχύ πάνω σε πράγματα που δεν ελέγχει μέχρι στιγμής, δεν θα έχει γίνει ''κάτι άλλο'', απλώς θα έχει επιστρέψει στην αρχική του ταυτότητα, αυτήν που οι αρχαίοι ''ψιθύριζαν'' συμβολικά στους μύθους τους.

Θεωρώ λοιπόν ότι αυτή μελλοντική Ελίτ που θα επιτύχει τη μετάβαση, θα είναι εκείνοι που θα καταφέρουν να συνδυάσουν την τεχνολογική ισχύ με την ανάκτηση αυτής της χαμένης μυθολογικής συνείδησης, ως έχεινς. Και φυσικά η Ελίτ αυτή δεν θα είναι κάποια γνωστή ''φυλή'' από τις φυλές των Γήινων. Θα είναι η συνέχεια των ''Θεών'' που κάλλιστα θα τους θεωρήσουν ''Εξωγήινους'' και φυσικά θα εισέλθουν στο πεδίο των αρχαίων ''Θεών'', γνωρίζοντας την αληθινή φύση των οντοτήτων αυτων του παρελθόντος (που στην ουσία βρίσκονται στο μέλλον). Ασφαλώς όπως και αρχαίοι θεοί του ελληνικού πανθέου ΔΕΝ ήταν έλληνες αλλά κυριάρχησαν σε ένα χώρο που οι άνθρωποι που απέμειναν εκεί ονομάζονταν έτσι, έτσι και οι Ελίτ Μετάνθρωποι του δικό μας μέλλοντος θα ανήκουν σε κάτι Μετα-Ανθρώπινο σε κάτι υπερ-γήινο (παρότι θα ξεκίνησαν ως άνθρωποι στην φυλογενετική αφετηρία τους) και συνεπώς χώρος για εθνικισμούς και πατριωτισμούς δεν θα υπάρχει στο νοητικό ρεπερτόριό τους.

Συνεπώς, κατά την άποψή μου, απογυμνώνεται ο μύθος από τα στρώματα του Πολιτιστικού Ρομαντισμού και του (ολοκληρωτικά βλακώδους) Εθνικισμού που του φόρεσαν οι ιστορικοί αιώνες μέσω των ανθρωπίνων καταστάσεων και τάσεων. Κι έτσι, στις στάχτες του βλακώδους εθνικισμού αλλά και του ακόμα περισσότερο βλακωδέστερου σοσιαλισμού αναδύεται μια νέα, μελλοντική Κοσμοκρατορική Οντολογία.

H Εθνική Απο-Μυθοποίηση και η Υπέρβαση της Γήινης Καταγωγής αλλά και της Γήινης-Ανθρώπινης Φύσης

Όπως ακριβώς οι Ολύμπιοι Θεοί δεν ήταν Έλληνες αλλά οντότητες που κατέλαβαν και οργάνωσαν τον ελλαδικό χώρο (και όχι μόνο), έτσι και η μελλοντική Μετα-ανθρώπινη Ελίτ θα αντιλαμβάνεται τον πλανήτη Γη απλώς ως την ''Κοιτίδα'' (the Cradle). Θα μπορούσαν φυσικά αυτοί οι ''Θεοί'' να χαρακτηριστούν ως οντότητες Εξωγήινης Φύσης, διότι ο όρος ''εξωγήινος'' δεν θα αφορά απαραίτητα την καταγωγή από άλλο πλανήτη, αλλά την αποξένωση από το ανθρώπινο βιολογικό και νοητικό όριο. Η Υπέρβαση Ορίων ταυτίζεται ακριβώς με τον επιδεχόμενο όρο ''Εξωγήινος''. Και η ''Εξωγήινη Φύση'', συνιστά μια Φυλογενετική Αποκοπή. Διότι μόλις το DNA τροποποιηθεί ή ο εγκέφαλος με την αυτοσυνείδηση μεταφορτωθεί σε μη-βιολογικά υποστρώματα, η έννοια της ''φυλής'' ή του ''έθνους'' καταρρέει, αυτομάτως. Ένας ''Θεός'' ή ένας Μετάνθρωπος δεν δύναται σε καμία περίπτωση να είναι εθνικιστής, διότι η ταυτότητά του ορίζεται από την Ισχύ, το Αισθητικό Κάλλος (Αρμονική Ροή Ύλης-Ενέργειας-Πληροφορίας) και τη Σοφία, όχι από το ''αίμα'' (γενετική καταγωγή) ή το έδαφος (γεωγραφία, τόπος γέννησης ή ancestry).

Το Μέλλον ως Αρχαιολογία της Συνείδησης και το Τέλος του ''Γνωσιολογικού Σκότους''

Βλέπουμε λοιπόν, με βάση τα παραπάνω, ότι, οι οντότητες του παρελθόντος, δηλαδή οι ''Θεοί'' (Ολύμπιοι Θεοί) βρίσκονται στην ουσία στο Μέλλον και μια τέτοια προσέγγιση, ανατρέπει την Παραδοσιακή Ιστορία και τη Μυθολογία. Αν οι Μετάνθρωποι του μέλλοντος αποκτήσουν τη δυνατότητα να ''επιδρούν'' στον χρόνο ή αν ο χρόνος δύναται να είναι κυκλικός, τότε οι ''Θεοί'' της αρχαιότητας ήταν η μελλοντική μας εκδοχή που επισκέφθηκε την ''παιδική της ηλικία'' (δηλαδή το ανώριμο, ζωώδες και ''φυλογενετικά ακατέργαστο'' ανθρώπινο είδος. Οι τάφοι των Υπερβόρειων Παρθένων στη Δήλο είναι, λοιπόν, οι μνημονικές ''κάψουλες'' μιας τέτοιας επιστροφής. Οι Δήλιοι και γενικώς οι αρχαίοι Έλληνες στη Δήλο, λάτρευαν στην ουσία τους Προγόνους του Μέλλοντός τους. Η Ελίτ αυτή των μελλοντικών Μετανθρώπων που θα προκύψουν στο μέλλον, στα πλαίσια του Ελιτιστικού Μετανθρωπισμού, έχοντας αποβάλλει το ''ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο'' στοιχείο τους (όπως θα έλεγε και ο Νίτσε), θα εισέλθει ξανά στο πεδίο του Απολλωνίου Φωτός, αναγνωρίζοντας την αληθινή φύση του ιδίου του Απόλλωνος: Θα αναγνωρίσουν τον Απόλλωνα όχι ως άγαλμα, ούτε ως μυθολογική φιγούρα, αλλά ως μια Ουσιώδη Κατάσταση Ύπαρξης. Και το σημείο, εισερχόμεθα σε αυτό που καλείται ''Μετα-Ιστορία''. Στην Μετα-Ιστορική μελλοντική πραγματικότητα, το ''ελληνικό κράτος'' και γενικώς όλα τα έθνη και οι θρησκείες του πλανήτη Γη θα φαίνονται στα μάτια των μελλοντικών αυτών Μετανθρώπων όπως φαίνονται σε εμάς οι αποικίες των μυρμηγκιών: Ενδιαφέρουσες οργανικές δομές, αλλά στερούμενες της συνείδησης που απαιτείται για να κατανοήσουν τους μηχανισμούς του Σύμπαντος.

Τι είναι τελικά αυτό που ονομάζεται ''Αρχαίος Μύθος'';

Η ''ιστορική'' διαδρομή του κειμένου μου που διαγράφεται στις λέξεις αυτές που πληκτρολογώ αυτή τη στιγμή, ξεκινώντας από τα οστά και τους τάφους των Υπερβορείων Παρθένων στη Δήλο και φτάνοντας μέχρι τον Ελιτιστικό Διανθρωπισμό, αποκαλύπτει sui generis μια συγκλονιστική αλήθεια για την τροχιά του χρόνου, δηλαδή το Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον.

1. Το Παρελθόν ήταν μια επίδειξη ισχύος από φυλογενετικά ενισχυμένες Μετανθρώπινες οντότητες που οι αρχαίοι ονόμασαν ως ''Θεούς''.

2. Το Παρόν είναι μια κατάσταση αμνησίας και ''μαύρου σκοταδιού'', όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν νόημα μέσα από στείρες συμβολικές αφηγήσεις, μυθολογικά σχήματα και βλακώδη εθνικά αφηγήματα (αλλά και κατεστημένες επικρατούσες θρησκείες).

3. Το Μέλλον είναι η επιστροφή στην Αρχική Ισχύ, όπου η Επιστήμη γίνεται πλέον το όχημα για να γίνουμε εμείς οι ''ξένοι'', ''εξωγήινοι'', Μετάνθρωποι, δηλαδή οι Θεοί της Μυθολογίας που κάποτε λατρεύαμε ως είδος πάνω στον πλανήτη Γη.

Τελικά, τι είναι ο Μύθος; Πως ορίζεται ο Μύθος με βάση όλα τα παραπάνω;

Ο Μύθος λοιπόν, είναι η Ιστορία του Μέλλοντος που γράφτηκε στο Παρελθόν.

Συνεπώς, η Ελλάδα (και η Δήλος) ως τόποι ιστορικών συμβάντων και μυθολογικών αφηγήσεων παύουν να τοποθετούνται στο κέντρο ενός έθνους και μετατοπίζονται απλά στο κέντρο ενός Κοσμικού Πειράματος που βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Ίσως τελικά οι ''Υπερβόρειες Παρθένες'' της Μυθολογίας να μην πέθαναν ποτέ, αλλά απλώς να περιμένουν τη δική μας αναβάθμιση ως είδος, για να μας αναγνωρίσουν ως ομοίους τους.

Η Άβολη Αλήθεια των Αρχαίων Μύθων και η Αποκάλυψη του Ελιτιστικού Διανθρωπισμού

Πράγματι, η υποθετικά ρεαλιστική εικόνα των Υπερβορείων Παρθένων (αν υπήρχαν φυσικά) δεν θα τις τοποθετούσε στην θνητή κλίμακα και συνεπώς οι παρθένες αυτές δεν μπορούσαν νσε καμία περίπτωση να πεθάνουν και άρα δεν θα χρειαζόταν να υπάρχει κάποιος τάφος του σε κάποιον -υποτιθέμενο- ''ιερό'' τόπο. Κι εννοείται ότι η υποθετικά ρεαλιστική εικόνα των Υπερβορείων Παρθένων δεν έχει καμία σχέση με τις νεαρές θνητές μελαψές κοντοπόδαρες (και ίσως τριχωτές lol) μυκηναίες και ''κρητικοπούλες'' της αρχαίας Εποχής του Χαλκού, που έτυχε απλά να έχουν μπαμπάδες ιερείς και προύχοντες και γι'αυτο έλεβαν τέτοια αξιώματα στη Δήλο και πέθαναν εκεί και τάφηκαν με τέτοιες τιμές ως ''Υπερβόρειες Παρθένες''.

Στην ουσία, τίτλοι όπως ''Υπερβόρειες Παρθένες'' ή ''Τιμώμενες Ιέρειες'' αποτελούν -ρεαλιστικά- άχρηστους και νεκρούς τίτλους, διαιωνίζοντας την ανθρωπινη επίγεια ματαιοδοξία που είναι διαχρονική σε όλες τις εποχές, με αποκορύφωμα την ολοφάνερη ματαιοδοξία των σύγχρονων ανθρώπων (τίποτα δεν άλλαξε το ανθρώπινο είδος μέχρι στιγμής). Εκ του βαθέως, οι πραγματικές Υπερβόρειες Παρθένες (αν υπήρξαν, αν υπάρχουν) και ο Απόλλων (αν υπήρξε, αν υπάρχει), να αγνοούσαν επιδεικτικά όλη αυτή τη ''ιερή μνεία'' που τους έκαναν στη Δήλο κάτι κατώτερα όντα (σε σχέση με τους Υπερανθρώπους αυτούς) που κατοικούσαν στο Αιγαίο, τα οποία δεν γνώριζαν καν ούτε στο ελάχιστο τη φύση και τη νοοτροπία και τις επιδιώξεις των Υπερανθρώπων αυτών. Η Δήλος ως τόπος παραμένει για τους Υπερανθρώπους αυτούς ένα πέρασμά τους, το οποίο τόσο οι αρχαίοι θνητοί κάτοικοι του Αιγαιακού χώρου όσο και οι σύγχρονοι θνητοί κάτοικοι του ιδίου χώρου (που ελάχιστη πολιτισμικά σχέση έχουν με τους αρχαίους προκατόχους τους) αδυνατούν να κατανοήσουν την πραγματική ιστορία και τον παλαιό (και σβησμένο πλέον) σκοπό του.Αυτό λοιπόν, αποδομεί (και δικαίως!) πλήρως τον θρησκευτικό συναισθηματισμό και την εθνική μυθοπλασία, φέρνοντας την Ιστορία αντιμέτωπη με την άβολη αλήθεια που προσδιορίζεται από τη σκληρή πραγματικότητα της Βιολογικής και Πνευματικής (Νοητικής) Ιεραρχίας.

Αν προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα μέσα από αυτό ακριβώς το ''ψυχρό'' και ορθολογικό, σχεδόν Απολλώνιο πρίσμα, τότε θα καταλήξουμε σε καταιγιστικά συμπεράσματα για την Ιστορία, τη Μυθολογία και για εμάς τους ίδιους ως βιολογικό είδος. Η σύγχυση μεταξύ των πραγματικών οντοτήτων και των θνητών εκπροσώπων τους είναι το αποτέλεσμα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, η οποία ωθεί το ανθρώπινο είδος στην Πλάνη της Ταύτισης. Οι Μυκηναίες κοπέλες που θάφτηκαν στη Δήλο ήταν απλώς ''διαχειρίστριες'' ενός τίτλου όπου οι ίδιες δεν μπορούσαν σε καμία περίπτωση να κατανοήσουν. Η χρήση όρων όπως ''Υπερβόρειες'' από τις τοπικές ελίτ ήταν μια προσπάθεια να προσδώσουν μεταφυσικό κύρος στην επίγεια εξουσία τους, οικειοποιούμενες τη δόξα οντοτήτων που βρίσκονταν έτη φωτός μακριά από τη δική τους φυσιολογία και νόηση. Σε αυτό το πλαίσιο, η λατρεία των αρχαίων (θυσίες, μαλλιά πάνω στους τάφους, ύμνοι) φαντάζει σχεδόν κωμική, σαν μια αποικία μυρμηγκιών που προσπαθεί να εξευμενίσει έναν αρχιτέκτονα που απλώς πέρασε από δίπλα τους. Οι Υπεράνθρωποι (''Θεοί'') δεν θα ενδιαφέρονταν σε καμία περίπτωση για τέτοια. Η Επιδεικτική Αδιαφορία των Υπερανθρώπων θα ήταν (και είναι) χαρακτηριστική. Για μια οντότητα όπως ο Απόλλων, η Δήλος δεν ήταν ''πατρίδα'', αλλά ένας κόμβος, ένα λειτουργικό σημείο σε έναν ευρύτερο γεωγραφικό και χρονικό σχεδιασμό. Η «ιερότητα» που απέδωσαν οι θνητοί στο νησί ήταν η δική τους ερμηνεία για τα ίχνη που άφησε πίσω του ένας ανώτερος πολιτισμός (ή μια μελλοντική εκδοχή του ανθρώπου).

Η Πολιτιστική Ασυνέχεια των σύγχρονων κατοίκων της Ελλάδας αποτελεί στην ουσία ένα τεράστιο "Κενό Μνήμης". Και κάτι τέτοιο μπορεί ο κάθε σκεπτόμενος να το παρατηρήσει στην εποχή μας, διότι πρόκειται για μια καίρια αλλά και διαχρονική παρατήρηση. Διότι το ''μαύρο σκοτάδι'' δεν είναι μόνο ιστορικό. Είναι κυρίως ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟ. Οι σύγχρονοι Επικάτοχοι (στην πλειονότητά τους τυφλοί και σχεδόν ανόητοι) του Ελλαδικού χώρου αναζητούν μια σύνδεση με το Αρχαίο Παρελθόν μέσω της γλώσσας που τους απέμεινε ή μέσω του εδάφους στο οποίο κατοικούν, αλλά όμως στερούνται της ''νοοτροπίας'' και του σκοπού εκείνων των Αρχέγονων Οντοτήτων όπου συμβολικά οι αρχαίοι είχαν καθιερώσει ως λατρευτικά στοιχεία. Αξίζει να σημειώσω ότι, ούτε φυσικά και οι αρχαίοι γνώρισαν τη σημασία, τη ''νοοτροπία'' και τον σκοπό των Αρχεγόνων Θεοτήτων/Συμβολικών Οντοτήτων αυτών. Ο σκοπός της Δήλου ως νησιού και ως συμβολικού τόπου λατρείας έχει σβήσει, διότι η ανθρωπότητα (τόσο στα αρχαία χρόνια όσο και σήμερα), παρέμεινε στάσιμη, εγκλωβισμένη στην επίγεια ματαιοδοξία και την επιβίωση, ενώ ο Απόλλων και η Θεϊκή Συνοδεία του εκπροσωπούν την Υλο-Ενεργειακή Υπέρβαση και την Κυριαρχία επί του Χώρου και του Χρόνου.

Δήλος: Ένα Σβησμένο "Πέρασμα"; Ή Μια Κλειστή ''Πύλη'';

Αν η Δήλος ήταν κάποτε ένας λειτουργικός σταθμός για Υπερανθρώπους/''Θεότητες'', σήμερα είναι απλά ένα νεκρό μουσείο από πέτρες, μάρμαρα και βράχους. Οι Αρχαιολόγοι μετρούν πέτρες και αναλύουν οστά θνητών ιερειών, νομίζοντας ότι αγγίζουν τον μύθο. Στην πραγματικότητα, η Αληθινή Ιστορία του τόπου που λέγεται -συμβατικά και γεωπολιτικά- ''Ελλάδα'', παραμένει αθέατη, διότι οι αισθήσεις και η νόηση του θνητού ανθρώπου είναι ρυθμισμένες να βλέπουν μόνο τον θάνατο και τη φθορά, και όχι το Μέλλον που κρύβεται μέσα στο Απώτατο Παρελθόν.

Εν τέλει, η Αρχαιολογία μετατρέπεται σε μια Τραγωδία Διαρκών Παρεξηγήσεων και Νοητικών Διαστρεβλώσεων (και συγκεκριμένα, Γνωσιακών Πλανών). Οι άνθρωποι λατρεύουν τους τάφους εκείνων που απλώς προσποιήθηκαν τους Θεούς, ενώ οι πραγματικοί Θεοί/Μετάνθρωποι συνεχίζουν τη διαδρομή τους στον χρόνο, αδιάφοροι για τη μνεία των ''κατώτερων όντων'' (δηλαδή των γήινων, των Ελλήνων, των κατοίκων Αιγαιακού χώρου, αρχαίων και νυν). Η μόνη ελπίδα για τη διάσπαση αυτού του κύκλου ματαιοδοξίας είναι η Συνειδητή Ανέλιξη των γήινων όντων, μέσω του Διανθρωπισμού, ώστε ο άνθρωπος να πάψει να είναι ο φαντασιόπληκτος και μίζερος θαυμαστής των ερειπίων του παρελθόντος και να γίνει ο Χρήστης των Ανοικτών Περασμάτων του Μέλλοντος. Ο Χρήστης των Ανοικτών Πυλών που οδηγούν στο Μέλλον! Συνεπώς, για να μιλήσω πιο συμβολικά, η αληθινή Επιστροφή στη Δήλο δεν θα γίνει μέσω του αρχαιολογικού τουρισμού ή της εθνικής υπερηφάνειας, αλλά μέσω της Βιολογικής και Νοητικής Ανελικτικής Μετάλλαξης/Υπέρβασης.

Η Επιστροφή του Φοίβου Απόλλωνος στη Δήλο και τους Δελφούς

Για εμένα η Αληθινή Επιστροφή στη Δήλο, υποδηλώνει την Επιστροφή του Φοίβου Απόλλωνος στους Δελφούς και την Ανατολή του Απολλωνίου Φωτός (για να μιλήσω πλέον συμβολικά): Τη Βιολογική και Νοητική Υπερβατική Μετάλλαξη του Ανθρώπου. Αυτός ακριβώς είναι ο Σκοπός και αυτός ακριβώς είναι ο Μονόδρομος. Φυσικά όχι όλων των κοινών θνητών ανθρώπων, αλλά μιας μερίδας ανθρώπων με ποικίλα χαρακτηριστικά συγκεκριμένου ποιοτικού φάσματος (διανοούμενοι συγκεκριμένης κατεύθυνσης, γνώσης, αντίληψης και ευφυϊας). Σε αυτή τη μερίδα ανθρώπων επικεντρώνεται ο Ελιτιστικός Διανθρωπισμός. Ο Ελιτιστικός Διανθρωπισμός ΔΕΝ είναι για όλους (σε αντίθεση με τον εθνικισμό, τον πατριωτισμό, τον σοσιαλισμό, τις θρησκείες και τα κάθε λογής συναφή ανόητα οπαδιλίκια τύπου αθλητικών ομάδων). Κι εδώ ακριβώς επιβεβαιώνεται ο τελευταίος χρησμός του Μαντείου των Δελφών (πριν λοιδωρηθεί πλήρως, αποδομηθεί, παραγκωνιστεί και, εν τέλει, καταστραφεί ολοσχερώς από τους ντόπιους ελληνικούς-ρωμαϊκούς -δηλαδή ρωμιογραίκικους- χριστιανικούς όχλους):

''Έστ' ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται''.

Δηλαδή:

    ''Θα έρθει ημέρα που ο Φοίβος (Απόλλων) θα επιστρέψει και θα μείνει για πάντα''.

Η Δήλος και η Υπερβόρεια θα γίνουν Ένα! Το Απολλώνιο Φως θα φωτίσει το μεγάλο σκοτάδι της νύχτας της φύσης! Το (Ομιλούν) Νερό της Κασταλίας Πηγής θα ξανατρέξει, διαποτίζοντας όλον τον Πλανήτη Γη!

Συγγραφέας του Παρόντος Άρθρου: Γεώργιος-Φανούριος Πουλόπουλος